Mahda shademan > Recent Status Updates

صبح زود وارد میلان شدیم و ما را در بارانداز پایین آوردند. یک آمبولانس مرا به بیمارستان آمریکایی برد. درون آمبولانس، روی برانکار خوابیده بودم، نمی‌توانستم تشخیص دهم که از کدام قسمت شهر می‌گذریم؛ ولی هنگامی که برانکار را پایین آوردند جای بازارمانندی را دیدم و یک مغازه‌ی نوشابه‌فروشی باز بود و دختری زباله‌ها را به بیرون جاروب می‌کرد. خیابان را آب‌پاشی می‌کردند و بوی صبح زود می‌آمد.

«بگذارید از همین اول بگویم که تصادف کرد.
کل ماجرا نمی‌شد از این «تصادفی»تر هم باشد.
یعنی میک نه داشت خل‌بازی درمی‌آورد، نه لایی می‌کشید. هر دو دستش روی دسته‌ های دوچرخه بود و همه‌چیز هم به‌قاعده.
فقط چرخ‌اش به یک سنگ گیر کرد و پرت شد و خورد به پشت کامیونی که داشت رد می‌شد. حتی یک خراش هم برنداشته بود. ضربه‌ی مغزی. تمام».

ما بچه نداریم. من و سیمین. بسیارخوب. این یک واقعیت است. اما آیا کار به همین‌جا ختم می‌شود؟ اصلاً همین است که آدم را کلافه می‌کند. یک وقت چیزی هست. بسیار خوب هست. اما بحث بر سر آن چیزی است که باید باشد.

.در نهایت خودت به تنهایی رنج می کشی. ولی در آغاز همراه کلی آدم دیگر هستی

.در نهایت خودت به تنهایی رنج می‌کشی ولی در آغاز همراه کلی آدم دیگر هستی.