Bart Dhondt > Recent Status Updates

“ Tegelijkertijd had ik bijna medelijden met die mannen, dronken als ze waren van woede en verbittering, verscheurd door een machteloze haat ze niet meer op de vijand konden richten en nu dus maar op hun eigen mensen botvierden, als dolle wolven die elkaar verslinden.”

Een boek van 75 jaar oud. Waanzin hoe actueel dit is. De positronic brain is vandaag AI. The Machine, de supercomputer. Alle vragen die hij opwerpt over de rol van technologie en onze autonomie. Hoe de robots steeds slimmer worden en ons vervangen of eigenlijk overbodig maken. Gelukkig is er de eerste regel van robotics…

“ de sterren zou je nooit echt doorgronden, maar de aarde zou je kunnen kennen zoals je andere mensen kent, zoals hij bewust en vastberaden zijn vrouw heeft leren kennen. Met een hongerig, egoïstisch verlangen. Hij wil die aarde leren kennen stukje bij beetje.”p.35

“Het idee dat iedereen wel ergens schuldig aan was, zat hem dwars.”

Het boek laat me niet los. Doet me denken aan Kafka, maar dan een pak toegankelijker. Prachtig geschreven en vertaald, zoals deze zin : “het feit dat je niet weet waar, hoe en wanneer je je einde zult vinden, het besef dat je daar neits qqn kunt doen en dat je tóch doorgaat, getuigt van een grandioze moed.”

It’s f***ing great!