Selin > Recent Status Updates

Er is nog maar één tape over: de dertiende reden waarom Hannah zelfmoord heeft gepleegd. De gevoelens die ik doorheen het verhaal kreeg zijn onbeschrijfelijk. Bij het lezen van de brief die Hannah heeft geschreven kreeg ik kippenvel. Het was erg pakkend. Ik kan niet stoppen met lezen, want ik ben erg benieuwd over wie de laatste tape gaat. Ik heb wel een vermoeden wie het zou kunnen zijn, maar daar zwijg ik nog over.

Na negen tapes houdt het nog steeds niet op. Ik word er niet goed van. Vooral omdat ik me realiseer dat er daadwerkelijk tieners bestaan die zulke dingen meemaken. Ook met Clay heb ik veel medelijden. Hij was namelijk verliefd op Hannah. Clay denkt vaak terug aan de gesprekken die hij met haar had en beseft nu pas dat Hannah vaak heeft geprobeerd haar probleem aan hem te vertellen. Jammer genoeg is het nu te laat...

Ik zit momenteel aan de zevende tape. In het begin begreep ik niet waarom iemand zulke tapes zou opnemen. Na het lezen van enkele gebeurtenissen zie ik de ernst van de situatie in. Hannah wil haar klasgenoten laten inzien wat voor schade ze hebben aangebracht. Ik denk dat Hannah op die manier wil voorkomen dat dergelijke situaties zich gaan herhalen in de toekomst. Ze hebben immers voor haar dood gezorgd.

Clay heeft ondertussen al naar 2 van de 13 tapes geluisterd. Hannah vertelt in elke tape over een ander persoon die haar leven heeft verpest. Het is heel heftig, maar tegelijkertijd ook erg confronterend om te lezen. De eerste reden voor haar zelfmoord is een roddel die werd verspreid op school. Ook op onze school worden er soms roddels verspreid. Ik besef nu pas hoe verkeerd zoiets kan aflopen.

Het verhaal gaat over een jongen genaamd Clay Jensen. Op een dag vindt hij een pakketje met zeven cassettebandjes erin. De cassettes komen van Hannah Baker, een meisje die een aantal weken geleden zelfmoord heeft gepleegd. In de cassettes legt Hannah uit waarom ze zelfmoord heeft gepleegd. Hier zijn dertien redenen voor, vandaar de titel van het boek: "Dertien redenen waarom".

In het laatste deel van het boek neemt Jean-Marie de ik-perspectief over. In dit deel wordt het mysterie rond de dood van Max opgelost. Alle vragen die ik doorheen het boek kreeg werden stilaan beantwoord en dit maakte het lezen erg leuk. Het einde van het boek bestaat uit brieven die JM schrijft aan Valérie. Het was een ander manier van lezen, maar ook dit las aangenaam.

Het verhaal begint ééntonig te worden. Valérie heeft het steeds over dezelfde dingen, zoals bijvoorbeeld het schilderij 'De dame en de eenhoorn'. Dit schilderij is van grote emotionele belang voor haar. Hierdoor komt het vaak terug, maar na honderd pagina's is het niet meer leuk om erover te lezen. Het schilderij wordt door en door beschreven. Elk detail wordt behandeld. Hierdoor vind ik het boek momenteel saai.

Er gebeurt niet veel in het verhaal. De nadruk wordt gelegd op de gevoelens en gedachten van Valérie, de hoofdpersonage. Ze vertelt over haar moeder en Max, beide zijn gestorven. Valérie studeert in Parijs, ver van haar papa. Haar papa heeft een nieuwe relatie en dit vind Valérie niet fijn. Omdat het verhaal is geschreven uit het perspectief van Valérie, ben je erg betrokken in het verhaal.

Ik hou van spannende, mysterieuze boeken waarbij ik de drang krijg om verder te lezen. Na het lezen van de flaptekst, verwachtte ik dat "Dat is wat ik bemin" één van die boeken was. Ik merk echter dat het boek een andere stijl heeft dan ik had verwacht. Er zijn veel beschrijvingen en weinig actie. Toch merk ik dat ik dit ook wel aangenaam vind om te lezen. Ik ben benieuwd hoe het boek mij zal bevallen.

Ik hou van spannende, mysterieuze boeken waarbij ik de drang krijg om verder te lezen. Na het lezen van de flaptekst, verwachtte ik dat "Dat is wat ik bemin" één van die boeken was. Ik merk echter dat het boek een andere stijl heeft dan ik had verwacht. Er zijn veel beschrijvingen en weinig actie. Toch merk ik dat ik dit ook wel aangenaam vind om te lezen. Ik ben benieuwd hoe het boek mij zal bevallen.