Fabian > Recent Status Updates

“Een uur later, wat we ook deden, hadden we alles verspeeld aan de roulettetafel.
‘Naar huis!’ riep grootmoeder.”

“Ik was ook mateloos nieuwsgierig hoe hij zich daar in de krokodil had ingericht en hoe dat eigenlijk kom, leven in een krokodil.”

Lang leve het ondergrondse hol!

“Frans Laarmans, klerk bij de General Marine and Shipbuilding Company, daarna koopman, daarna weder klerk.”

Uit: Kaas (1933)

“Ik vroeg wat hij nu eigenlijk uitvoerde.
‘Lijmen,’ antwoordde hij.
Hij zag dat ik met zijn antwoord weinig opschoot.
‘Nu ja, lijmen. De mensen bepraten en dan doen tekenen. En als ze getekend hebben, krijgen ze het ook werkelijk thuis.’”

Uit: Lijmen (1923)

“Op de oorlog, Frans, want de oorlog is een zegening. En het kapitalisme heeft toch zijn goede kant, is ‘t waar of niet?”

Uit: Het Tankschip (1941)

“Zonder de hulp van de ziekte had Kips hem nooit klein gekregen, maar nu stak Van Domburg in een slecht vel.”

Uit: De Verlossing (1921)

‘De Keizer was sigarenfabrikant. Veel geld verdiende hij niet want hij werkte slechts met enkele mensen, had te weinig kapitaal en maakte geen reclame zodat hij niet vooruitkwam in de wereld.’

Uit: Een Ontgoocheling (1914)

“‘Tiens, la Louise. En hoe gaat het in Parijs?’ zei de vrouw spottend, zoals boeren doen wanneer zij van de stad spreken.
‘Goed, Marie, goed’, antwoordde Louise met bittere mond.’
- uit: Villa des Roses (1913)

‘Uitgevers zullen al ie manuscripten geloven als ze er maar één zien. Een uitgever vraagt of hij het manuscript mag zien en doet of hij het wil lezen. Gun uitgevers het pleziertje van die voor-de-gek-houderij: ze lezen nooit boeken, anders zouden ze er niet zoveel uitgeven.’

‘Zo, zo, zo! Leest u Sarcey? Ik heb liever een analytische schrijver. Balzac bijvoorbeeld. Maar ik hou ook van gedichten.’ Hij haalde uit de zak van zijn uniformjasje een boekje tevoorschijn, zwaaide ermee en riep met onvervalst pathos: ‘Jevgeni Onegin! Die heb ik altijd bij me. Werelden mogen ten onder gaan, deze onsterfelijke strofen blijven bestaan.’

‘Hij lag in z’n tent, voor zijn voeten de uiterste punt van het grootte Rotterdam-Zuid, doorvreten van havens, en deze, de Waalhaven, de meest koninklijke, een binnenzee gelijk, onder het immense van z’n eigen uitspansel.’

“‘Waaraan denk je, Kostik?’ vroeg Gleb.
‘Zomaar,’ zei ik. ‘Aan niets bijzonders…’
Ik zat eraan te denken dat ik nooit zou geloven dat dit leven met zijn liefde, streven naar waarheid en geluk, zijn weerlichten en verre ruisen van water in deze nacht zinloos en redeloos was, wie dat ook mocht beweren.”

“Ik vertelde mijn vader dat Tsjechov dood was. Het was of hij voor mijn ogen ineenkromp. ‘Hoe bestaat het,’ mompelde hij afwezig. ‘Wie had ooit gedacht dat ik Tsjechov zou overleven.’”

“Aan al wie met een manuscript voor mij komt aanzetten, vraagt u in het vervolg of het om gedichten of proza gaat,” zei de uitgever. “Betreft het gedichten, dan stuurt u hem meteen weg. Gedichten maken de boekhandel kapot!”
“Bravo! Dat hebt u mooi gezegd Dauriat,” riepen de journalisten in koor.

‘Ah! Je kocht boeken? Dan zal het zaken doen je niet best afgaan. Mensen die boeken kopen zijn zelden geschikt om ze ook te drukken,’ antwoordde de Beer.

“Zij sloeg het geluk van haar zoon gade in een neerslachtig stilzwijgen, als iemand die geruïneerd is en door de ruiten van zijn oude huis andere mensen aan tafel ziet zitten.”

Wolf was ongeduldig. Later begreep ik het pas: de wodka werd lauw.
– Favoriete schrijvers? – Vroeg Wolf kortaf.
Ik noemde Hemingway, Böll, Russische klassieken…
– Jammer, – zei hij peinzend, – jammer… Heel jammer…
Nam afscheid en vertrok.
Ik was enigszins beduusd. Zjena Rejn legde me later uit:
- Je had Moeten zeggen Wolf. Echte schrijvers zijn alleen geïnteresseerd in zichzelf…

- Is het waar dat alle journalisten ervan dromen om een roman te schrijven?
- Nee, loog ik.