Kaja Str > Recent Status Updates

Mocna pozycja, nie pozostawiając złudzeń i ukazująca brutalna rzeczywistość, w jakiej znajdują się matki ze swoimi chorymi dziećmi… tragedia
Czytając te wszystkie historie jestem zdewastowana biernością rzadu wobec tak poważnego problemu oraz wszechobecną nieludzką biurokracją, która zamiast brać dobro człowieka na pierwsze skrzypce, zostawia go na pastwę losu i miesza z błotem…

jest dobrze, Vladimir bardzo ciekawa postać, dużo podkreślam

Autorka niesamowicie i zręcznie łączy wszystkie, jakby na pierwszy rzut oka oddzielne, historie ze sobą, miła lektura, chce więcej.

Jak to jest, że to już kolejna książka z azjatyckich krain, a ja siedzę jak zaczarowana i czytam te wszystkie historie! Tak trafnie się one ze soba łącza, w bardzo finezyjny i delikatny sposób, który dotyka cię za serce. Może właśnie to drganie serca sprawia, że nie mogę się oderwać od tych książek.

Matko, jak ta mała niepozorna książeczka mnie śmieszy. Są momenty, że wybucham spazmatycznym śmiechem. Te wszystkie ironie i ciętość fraz trafiają w punkt mojego poczucia humoru, chodź jest tam dużo dziwactw, od których się krzywię, to wciąż bardzo przyjemnie się to czyta.

Śmieszny jest ten czaski humor, ciągle gołe tyłki im w głowie, a później nie dziwota, że jedyne co im pozostało to gadanie do kota…

Czasem jesteśmy w życiu w takich momentach, że myślicie sobie: „nie może być już gorzej”, po czym (suprise suprise)- może i jest hahaha, ale jak to często się mówi: po burzy zawsze wychodzi słońce, a od dna można się odbić. Muszki owocówki mnie kąsają, gdy to piszę - podłe kreatury. Poza tym, jestem zauroczona tą książką. A rechoczę jak szalona- nawet w autobusie i pociągu do rozpuku!!

Dobrze się zapowiada, powiem tyle, już mnie wyprowadziły z równowagi pewne sytuacje, które dobrze ukazują dyskryminację płciową w Korei, jaka miała miejsce na przestrzeni lat. Nie jestem jeszcze obeznana w temacie tego państwa, ale zakładam, że niektóre dobrze znane nam schematy nadal są tam kultywowane… Cóż, lecę dalej z tematem

Dzięki Ala za pożyczenie tej książki - po Przeklętym Króliku jest mi dużo lżej czytając o chłopcu, który nic nie czuł - a chciałoby się mu powiedzieć - no weź coś w końcu z siebie wykrzesaj!! To nie możliwe - jego nie możliwe to choroba zwana „aleksytymią”. I na tym na razie zakończę/// besos
kajuchna

Nie wiem co ja czytam, ale poleciła mi to Pani w księgarni, jako jedna z jej ulubionych książek….- powiem tyle, te historie niemieszczącą mi się w głowie, są obrzydliwe. I czytając to czuję dyskomfort. Po co takie głupoty pisać.

Jezusowe skarpetki, Piotruś jest z mięsa, a babcia liże go po głowie, żeby przyklepać mu włosy XD wiem, to nie ma sensu, ale bardzo mnie śmieszy ta lektura

moja komfort książka na ten czas, przenosi mnie do kraju kwitnącej wiśni, gdzie ludzie żyją dniem i aromatycznym zapachem kawy. Ci ludzie, wydawałoby się, że są wolni od troski, a jednak każda historia zawarta w tej książce jest o jakiejś formie tęsknoty, z jaką przyszło się mierzyć jej bohaterom i bezsilność w stosunku do przeszłości…

lata 60 mniej więcej i wyobraźcie sobie być Kapuścińskim wyrzuconym w nieznany mu jeszcze świat z bliżej nieokreślonym celem… ale on przeżył przygody!! Chłonę te książkę jak dobrą nowele, ale to wydarzyło się na prawdę! Poza tym ja też chcę być takim „dziennikarzem”! ostatnim razem chcę być odkrywcą świata