nihan > Recent Status Updates

Anlaşılmayan*

Gerçekten anlaşılmadı. Tamam en derinlikli dil seninki, bilinç akışı tekniğina bayılıyosun, simgesel ve çağrışımsal anlatımlar olmadan yapamıyosun. YA TAMAM DA ANLAMIYORUMMMMMM. Ben neden milletin doktora tezini okuyorum öykü kitabındaki 30 sayfalık hikayeyi tam olarak kafamda bir yere oturtabilmek için? İyi tamam okur da biraz uğraşsın ama sonucu da ben üretmiyim ya, orta noktada buluşalım.

Gülüş anne babadan geçen bir şeydir, anne baban gülüyorsa sen de gülersin, onlar gülmüyorsa istediğin kadar içinden gelsin senin yüzüne bir tebessüm layığınca oturamaz.

Yaşamak sadece şehir insanının hakkıymış gibi bir kanı var hepimizde. Köylü yaşadığı dünyanın kıymetini bilmez, ona ağaç sebze meyve veriyorsa ağaçtır, toprak sebze veriyorsa toprak.

Solucanı ortasından bölersin, iki parça kendi yoluna gider. Kişi, Zeus’dan güçlü, ama solucandan zayıf. Tek kalmaya yargılı. Mezarlara bile teker teker giriliyor.
"Tuhaf."

"Istakozun gerisini tıkamakta iş var," dedim, kendi kendime. Adam gibi o da. İçinin pisliğini çıkarmayacaksın meydana. Yoksa yenilir yutulur gibi değil.

"Lal kırmızısı beşiklerde doğmuş, istedikleri her şey önlerine gelmiş olanlar yaşam mutluluğunun ne demek olduğunu bilmezler," dedi Emmanuel, "aynı şey hayatlarını öfkeyle kabaran bir denize atılmış dört tahta parçasına hiç teslim etmemiş olup mavi bir göğün kıymetini bilmeyenler için de geçerlidir."

Kördöğüşü*

Bazı öykülerinde yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştururken bazı öykülerinde kitabı yırtıp atmak istiyorum. Bu ikinci kategoriye girenlerden biri.

"... biraz mavi yetişsin diye yeterince kırmızı ektiğiniz söyleniyor."

Son 100 sayfadır sürünüyorum, Franz sümsüğünün ağzından olan kısım bitsin arTIK İMDATTTTTTTTT

... çünkü bazı düşünceler akıldan, bazıları yürekten gelir.

"... siyasette insanlar değil düşünceler, duygular değil çıkarlar söz konusudur; siyasette bir insan öldürülmez, bir engel ortadan kaldırılır, hepsi bu."

... ve kendisine dayatılmak istenen bu kederi dışarıda bırakmak istercesine kapıyı hızla kapadı.
Ama keder kapıyı kapayınca uzaklaşmaz. Yaralı, Vergilius'un sözünü ettiği ölümcül ok gibi onu beraberinde taşır.

Bir başkası değil de kendim olmayı istediğim için ben çok sık "hayır" dedim.
Hayır diyerek başkalarından uzaklaşırız, kurallara karşı çıkar, yalnızlıkla baş başa kalırız. Ama tüm bunların karşılığında da özgürlüğümüzü kazanırız.
Otoyoldan ayrılıp çalılıklarla kaplı patikalara saptığımızda kaybolabiliriz, ama arada sırada bu yollarda karşımıza yabani çiçekler de çıkabilir.

İnsan bir türlü başkaları için o kadar da önemli ve ilginç olmadığını düşünemiyor.

"Cedant arma togae,"
Silahların yerini cübbeler alsın.*

Tek başımayım, bundan şikayet edecek değilim, kendimle baş
başayım. Kendimle hiç baş başa kalamayabilirdim, işte o zaman
sonsuzlukta kaybolmuş olurdum.

"Bize iyilik yapanlarla asla ödeşemeyiz çünkü onlara para borcumuz olmasa da, minnet borcumuz vardır."

"İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Gerçeğin mayası gözle görülmez."

"Hiçbir güne başlamak istemiyorum. Mecburen başladığım günleri de bitirmeye kıyamıyorum."

Bana doğru gelen hiçbir şey yoktur ki yanlış gibi de gelmesin.

Halbuki hayatın şaşmaz bir saati var ve çarklarını yutsanız dahi hiçbir şeyi değiştiremiyorsunuz.

Oldu ile öldü kelimeleri de tabiat kanunları kadar birbirine yakınmış bak, yazarken fark ettim.

Demosthenes bir meyhaneye girmiş, kimse görmesin diye arkalarda bir yer arıyormuş. Diogenes görmüş ve demiş ki: Ne kadar arkalara gidersen meyhaneye o kadar girmiş olursun.

Bizi yöneten, dünyayı ellerinde tutan kimselerin bizim kadar akıllı olması, bizim yapabileceğimiz kadarını yapması yetmez. Bizden çok üstün değillerse bizden çok aşağı sayılırlar. Çok şeyler vaat ettikleri için çok şeyler yapmak zorundadırlar.

Ölüm, kendini gerçekleştirmek için bazen ciddi bahane sıkıntısı çekiyor.

? ? ?

Tam umudumu kaybetmek üzereydim ki telefon çaldı. Zaten iyi haberler genelde umudumuzu kaybetmek üzereyken gelir. Kötü haberlerin böyle özel ayrımları yoktur.

Bir düşünceden bir düşünceye gider geliriz. Hiçbir şeyi kendiliğimizden kesin ve sürekli olarak istediğimiz yoktur. Rastlantıların rüzgârı insanı keyfinin istediği yere götürdüğü gibi, kendi halimizdeki kararsızlık da öteye beriye çekip değiştirebiliyor. İçinize dikkatle bakarsanız kendinizi iki defa aynı halde bulamazsınız.

... aklı başında insanların bizi bir kalıba dökmeye çalışmalarına şaşarım; insanda en çok ve en açık görülen kusur zaten bir dalda durmamaktır.

Yaşamımızı ölüm kaygısıyla, ölümümüzü de yaşama kaygısıyla bulandırıyoruz.

Ölüm öyle bir şey ki insanı en büyük düşmanlarıyla bile barıştırıyor.