Marcello Fois > Quotes

“La giornata era bellissima, smaltata e netta. Niente pareva lasciato al caso: punte e spigoli, tetti e antenne, grondaie e comignoli, apici d’abete e cime imbiancate. Come in una tavola fiamminga l’acuto sovrastava qualunque possibile rotondità. E pareva consigliasse di mirare in alto verso il turchese compatto del cielo, senza un sole che potesse sbiadirlo, né un volo d’uccello che potesse macchiarlo.”
― Marcello Fois, Luce perfetta

“Everybody is convinced they have seen something others have not seen, and they delude themselves that they have thought things that other have it thought, but this is just because someone has taken the trouble to tell an ordinary story in an extraordinary way.”
― Marcello Fois, Bloodlines

“Un pomeriggio fradicio di pioggia, come accade quando la stagione si sporca, smette di esserti amica, e ti fa il muso. Non è facile capire per quale offesa involontaria ciò accada, eppure accade. Dall’aria, dal cielo, dal suolo, dalla luce stessa si avverte un’ostilità sottile che muta ogni malinconia in inquietudine. Certo, si può dire che si tratti del tremore, dello spasmo, con cui la vecchia stagione muore a favore della nuova. Ma altrettanto si può auspicare che quel passaggio avvenga con dolcezza, senz’astio.
Tuttavia in quel pomeriggio tremendo, Domenico entr”
― Marcello Fois, Luce perfetta

“Geef ons een zonsondergang van een verdronken zon, geef ons een vuurrode dageraad.
Praat met de beuk en de eik, praat met de overweldigende donder.
En toon wonderen als het laatste uur daar is, wanneer de blik een glimlach ontlokt, de lamp de nachtvlinder verleidt, de kinderen een droom omhelzen, de olmen een tijd van twijgen aanduiden, de heuvels worden neergedrukt door het Niets.
En toon de verblindende pijl, de hemel die tot uitbarsting komt…
Toon de harmonische kleuren, wanneer de ademhaling stopt en de vingers droefheden tekenen, de kinderen van glimlachen dromen, de rotsen naar de stilte luisteren, de cipressen de horizon opensplijten.
Toon de rust die terugkeert, de hemel die trilt…
Praat met het blaadje en de bloem, praat met de dag die verstrijkt.
Geef ons een stevige, zekere hartslag.
Geef ons, nu,
rust.”
― Marcello Fois, Misdaad op Sardinië: Intriges op een Italiaans eiland

“Ik klom vanuit Seuna omhoog naar de hoofdweg. Tijdens dat soort wandelingen schrijf ik altijd. Schrijven zoals ik het bedoel. Ik strijk mijn geest glad als een leeg vel papier waarop allerlei gedachten en beelden zich omzetten in tekens en maten. Een stem die altijd met me meegaat leest ze aan me voor: ze is streng , ze neemt geen genoegen met goedkope oplossingen. Ze herhaalt voor me wat ik al heb geschreven en ze praat me na, gekscherend, wanneer ik niet de juiste woorden vind, wanneer een geur, een smaak, een plant, een ochtendhemel, zich niet wil omzetten in beeldenmuziek. Sommigen zouden wellicht zeggen dat het mijn innerlijke stem is. Ik zeg alleen dat ze er is, en dat ze misschien wel de enige persoon is die me nooit in de steek heeft gelaten.
De vloek van dichters: ze houden nooit op met schrijven. En het laatste wat ze nodig hebben is wel pen en papier…”
― Marcello Fois

“Het is enkel de regen die het uitgeputte aardoppervlak martelt en de rotsen in plakken snijdt met het geduld van een leerbewerker die repen leer maakt.
De regen lijkt nu te zijn afgenomen, maar dat is slechts verbeelding, want de regen is heel fijn geworden, en keihard, als de metalen draad waarmee in de groeven marmeren blokken worden afgesneden. En de boomkikker kwaakt in de kleverige nacht.
Er is geen rust, er is enkel regen. De wind van zijn kant helpt de regen om het onbereikbare te bereiken, alsof het de bedoeling is om elke millimeter te doordrenken, om al het zaaigoed te besproeien tot het verzuipt in zoveel liefde.”
― Marcello Fois

“Italië is nog een te jonge natie: er moet eerst wat tijd overheen gaan voordat we in staat zullen zijn om dezelfde taal te spreken. En dan bedoel ik niet de taal op zich, ik heb het over de cultuur die, in goede of slechte zin, onze gezamenlijke erfenis is. We liepen toch zeker niet met ringen door onze neus toen dat Italië werd opgericht!? Ik zeg dit: ze moeten ons de tijd gunnen om vast te stellen hoe we in deze natie willen staan. Ik denk dat we betere Italianen zouden zijn als ze ons als Sarden zouden laten toetreden tot deze natie.’
‘Ja, maar we kunnen toch niet verlangen dat er speciale wetten of regels worden gemaakt, alleen om dat wij er nog niet klaar voor zijn…’
‘Daar ben ik het niet mee eens! Hebben ze niet meer dan genoeg speciale wetten gemaakt? Nou en of ze die gemaakt hebben! Allemaal speciaal voor ons! En allemaal om ons te straffen! Die speciale wetten hebben we afgelopen mei toch in actie gezien? Massa-arrestaties. Hoeveel arrestanten waren het? Vierhonderd? Willekeurige vervolgingen; kinderen en zelfs zwangere vrouwen die van hun bed werden gelicht en voor de kerk bijeen werden gedreven! Allemaal misdadigers, allemaal schuldig! Tjonge, dat waren nog eens speciale wetten! Daar weet jij toch zeker alles van!?”
― Marcello Fois

“To this woman the word "worldwide" seems much worse than the word "war". Because Women have always being fighters: fighting themselves, fighting poverty, fighting drunken husbands, fighting children that need sorting out. But the whole world, dear God - worldwide is quite another thing.”
― Marcello Fois, Bloodlines

“Bovenaan is de Orthobene volkomen verlaten. De lucht is er zo schoon, het landschap zo helder, dat het lijkt alsof het zich in het middelpunt van het licht bevindt. Het groen is glanzend, het bruin is stralend, het grijs van het graniet is zilverachtig. Antonio Ballero zou hier niet van houden, denk ik, dit kristal is niks voor hem, want zijn verf is onzichtbaar, als amandelmelk tussen het wit, als roet tussen het zwart, als steekvlammen tussen het rood. Bovendien is zijn penseelvoering veel te beminnelijk voor dit landschap van wrede, ondraaglijke schittering. In dat soort gedachten ben ik verzonken wanneer het geritsel op enkele passen van me ineens verandert in het knerpen van vertrapte takken. Ik draai me met een ruk om.”
― Marcello Fois, Misdaad op Sardinië: Intriges op een Italiaans eiland

“Love last one single perfect moment; the rest is merely reminiscence of what has already happened, but the single moment can be enough to make sense of more than one life.”
― Marcello Fois, Bloodlines

“Improvvisamente sentì la gola arsa e la propria solitudine, senza che le due cose avessero un legame reciproco.”
― Marcello Fois, Nel tempo di mezzo