Anjet Daanje > Quotes

“Alles bestaat maar en gaat maar door, op iedere zomer volgt een nieuwe zomer, op iedere nacht een dag en weer een nacht, bloemen zijn nauwelijks uitgebloeid en uit de zaden groeien alweer nieuwe, ieder mens krijgt een kind en dat krijgt weer een kind en dat op zijn beurt ook weer een kind, het maakt niet uit wat jou overkomt, want er is in jouw plaats altijd een ander, even goedgelovig en vermeend bijzonder en vervangbaar als jij, en die hele aardse tredmolen draait zo maar door, tot in de eeuwigheid der eeuwigheden.
Het laat hem niet meer los, dat gevoel van verdovende herhaling tot in het oneindige. Hij valt in slaap, het is er ’s ochtends nog steeds en de dagen en de nachten daarna. Er is niets om voor wakker te worden, om voor op te staan. Het is alsof hij uitgeput tegen een muur wil leunen, en telkens als hij een stap in zijn richting doet, wijkt de muur terug. Eindelijk begrijpt hij waarom Eliza May bij haar volle verstand voor de naam Emery en de vloek koos. Het was geen keuze voor de dood, het was een keuze juist voor het leven, hartstochtelijk en kort. Alles verliest zijn waarde als het er altijd is, alsof je langzaamaan blind wordt.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Maar als alle zieken die geen vertrouwen hebben in artsen krankzinnig zouden zijn, zaten de gestichten vol; sterker nog, als alle artsen die beweren hun patiënten te kunnen genezen dat ook werkelijk konden, waren de kerkhoven leeg.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Amélie krijgt geen grip op hem, hulpeloos moet ze toekijken hoe Laure zich vernedert voor een man die haar als een vals instrument beschouwt dat gestemd moet worden, de gevoelens waarmee zij zo wanhopig worstelt, zijn de snaren die hij bespeelt.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“In haar gesprekken met hem (…) stelt ze alles ter discussie, zelfs de uitgangspunten van het katholieke geloof, die hij niet kan bewijzen alleen dan door te citeren uit de Bijbel. Wat een vreemde cirkelredenering is, zegt zij, zoiets als het bestaan van een dromedaris aantonen, niet door er een te vangen en te bestuderen, maar door een koe te beschrijven, en via een ingewikkeld betoog te verklaren waarom bij deze dromedaris de bult onder de buik hangt en niet op de rug is gegroeid, en waarom hij hoorns heeft en boe zegt, en wat niet zoal, net zolang totdat in de belevenis van mensen een koe een dromedaris is geworden. En stuit iemand vervolgens op een echte dromedaris, dan houden de kenners vol dat het geen dromedaris kan zijn, want kijk maar, zeggen ze, lees de beschrijving.”
(p. 417)”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Alles verliest zijn waarde als het er altijd is, alsof je langzaam blind wordt. Dat hij van Sally hield, begreep hij ook pas toen ze langer de zijne was.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Alleen vanaf de drempel kijkend naar onze versimpelde, geordende wereld der grote dingen, ervaren we verandering, en dus Tijd. Die Tijd is het gevolg van ons onvermogen om de wereld te zien zoals hij werkelijk is.”
(p. 601/602)”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“De berg heeft zijn duistere kant verloren, het is een vriend geworden, zijn enige, want hij durft niemand meer te vertrouwen.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Een uur is een object, zo lijkt het, waarvan ze de omvang inschat aan de hand van wat haar ogen zien, en hier is niets dan duisternis, als een nachtkaars is de tijd gedoofd.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Iedere lente wordt Laures graf groener, en nu herkent Amélie de plek juist aan zijn weelderige begroeiing, nergens zijn de planten hoger, bloeien ze mooier, en Laure breidt zich uit, alsof ze zich daar onder de aarde in een wijde jas heeft gehuld en met een glimlach haar armen spreidt om zelfs haar kleinste gast te verwelkomen.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“She takes the box of matches and the pack of Bastos out of his inner pocket, pulls out two cigarettes, presses them between her lips, and lights them both, taking a deep drag with the ease of long habit, he sees the orange glow bright for a moment in the red half-light, and then, as if she’s done it hundreds of times before, she places the other cigarette between his lips, it’s still damp from her mouth like a gentle kiss. And he grows calm, he smoked with a comrade this way so often, keeping watch together at night, killing time by day, during shelling, sitting quietly as all around them the world was undone.”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier

“Ze besloot dat ze niet kon, niet wilde weten. En dat niet-begrijpen - het wonder van het leven, het mysterie van de dood - laat zich alleen vangen in kunst.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“And Amand lowers the boy’s eyelids and begins to undress him, his thick overcoat, his sturdy German boots, his French uniform trousers, and after that he takes off his own coat, boots, and trousers and puts on the boy’s, and the boy is so defenseless without his uniform that Amand tries to dress him up in his own clothes, but the lifeless limbs get in the way, and the boy’s shirt is stiff with mud and pus from the abdominal wound, he gives up, he leaves him behind there in the fog and the freezing cold, with his bare, pale legs, his shot-up belly, and his white face with closed eyelids and that blissful smile on his lips, he lies so lonely and lost in that place where his mother’s thoughts will never be able to find him.”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier

“In zijn wanhoop ziet hij dat hij door een hem vreemde, beangstigende wereld wordt omgeven, een wereld zonder eindigheid, en daarom zonder gemis en zonder schoonheid. Alles bestaat maar en gaat maar door, op iedere zomer volgt een nieuwe zomer, op iedere nacht een dag en weer een nacht, bloemen zijn nauwelijks uitgebloeid en uit de zaden groeien alweer nieuwe, ieder mens krijgt een kind en dat krijgt weer een kind en dat op zijn beurt ook weer een kind, het maakt niet uit wat jou overkomt, want er is in jouw plaats altijd een ander, even goedgelovig en vermeend bijzonder en vervangbaar als jij, en die hele aardse tredmolen draait zo maar door, tot in de eeuwigheid der eeuwigheden. Het laat hem niet meer los, dat gevoeld van verdovende herhaling tot in het oneindige.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“And he feels admiration for her, and tells her so, and she laughs, shy and flattered, and lets him take his first photograph, a photo of her, just tell me how you want me, she says, standing in front of the romanticized battlefield, and he issues hesitant instructions, but whatever he says, she does meekly, and he understands why she loves photography, why he used to love it too, it creates the illusion of complete control, a few square inches of the world in which no disappointment, fear, or sorrow exists.”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier

“Ze gaan met elkaar naar bed, hij omdat hij ervan uitgaat dat ze zullen trouwen, en zij omdat het blijkbaar hoort bij zo’n magere liefde die zich in de werkelijkheid afspeelt.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“Het gevoel was gewoon verdwenen, wat bleef was een façade. Koetjes en kalfjes, koken en strijken, bier in de ijskast, wachten tot hij thuiskwam. Alsof je lievelingsboek je opeens niets meer doet terwijl het nog steeds uit dezelfde woorden bestaat.”
― Anjet Daanje, jl.

“And he rests his head in the crook of her neck and lies still on top of her, and he longs for freedom from thought, a merciful emptiness, and under him he feels her belly calmly rising and falling, rising and falling, and the longer they lie together that way, the more his breath falls into her rhythm, they become one body together, and her hand slides warily over his back, as if she is petting a horse so large she has to stand on her toes, the first time was in a barn, she whispers, and she waits for him to protest and when he doesn’t, she begins her story, and her words sink inside him and drive away the senselessness, the war and the death, and below that desire lies waiting, his desire for her wondrously fragile human body, beauty and love, it’s a story like all the others, it demands the courage to believe, and he chances it, and now that he knows that he too wants it her way, divine and godless,”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier

“Maar hij laat zich niet verleiden tot het omschrijven van een gevoel dat hij alleen zeer gebrekkig in woorden zou kunnen vangen en daarmee zou verminken.”
― Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

“And they lie in bed together smoking a Bastos, passing it back and forth, and she kisses the blisters on his hands and he strokes her cool thighs, but they don’t feel like making love, just this is good, so good, and he thinks to himself that he should remember this, this wonderful day,”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier

“it’s a safe world, this life he shares with her, but beneath it lies a nameless threat, whatever he does, thinks, says, it’s there in the background, always, as if he glimpses it out of the corner of his eye and it moves again before he can look at it straight on, and the strange thing is somehow his fear always comes as a relief, his love for her was unknown territory, his fear is familiar.”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier

“And he climbs out of the tank and carefully steps back to her over his own beaten path, and she snatches up his hands in relief and kisses him, right there in the middle of that sad field among shell holes and flowers, it’s what hundreds of soldiers must have wished for hundreds of times in that very spot, and he has the confused idea that her presence here and her kiss must be a hallucination. And he closes his eyes and tries to cling to the daydream and the pleasant feeling, ignoring the booming of the guns and the stench of chloride, lime, and rot, and he’s amazed how well it works, it’s almost as if he’s really holding her in his arms. Are you coming, she says, and he opens his eyes and she’s still there, he tries to conceal his surprise, and then, when he realizes that he had it just the wrong way around, that the daydream is the reality and how unbelievable that is, he kisses her again, making sure to fix the moment in his memory, pointing out to himself her warm living body in his embrace, the damp patches of sweat on her dress, the brim of her hat getting in the way, her curls tickling his cheek, her wet lips against his, and it doesn’t happen again, thank God, he forgets nothing.”
― Anjet Daanje, The Remembered Soldier