Laurent Gaudé > Quotes

“Vous avez déjà perdu quelqu'un de proche? [...] Vous n'avez jamais l'impression que ces êtres-là vivent en vous? ... Vraiment... Qu'ils ont deposé en vous quelque chose qui ne disparaîtra que lorsque vous mourrez vous-même? ... Des gestes... Une façon de parler ou de penser... Une fidélité à certaines choses et à certains lieux... Croyez-moi. Les morts vivent. Ils nous font faire des choses. Ils influent sur nos décisions. Ils nous forcent. Nous façonnent.”
― Laurent Gaudé, La Porte des Enfers

“Parler une fois. Pour donner un conseil, transmettre ce que l'on sait. Parler. Pour ne pas être de simples bestiaux qui vivent et crèvent sous ce soleil silencieux.”
― Laurent Gaudé, The House of Scorta

“Κάθε μέρα πήγαινε στο νεκροταφείο, όπου ώρες ολόκληρες μιλούσε στις σκιές. Μια μέρα, πήρε μαζί του τον ανιψιό του, τον Ελία, και, μπροστά στον τάφο των δύο θείων, αποφάσισε να μιλήσει. Είχε αναβάλει για πολύ καιρό τη στιγμή που θα έπρεπε να το κάνει, πεπεισμένος πως δεν είχε τίποτα να πει σε κανέναν, μιας και ποτέ του δεν είχε ταξιδέψει. Είχε όμως δώσει το λόγο του. Τα χρόνια περνούσαν και ήθελε πριν πεθάνει να φανεί συνεπής στην υπόσχεση που είχε δώσει. Μπροστά, λοιπόν, στον τάφο των δύο θείων, ακούμπησε το χέρι στον αυχένα του Ελία και του είπε:
«Δεν ήμασταν, Ελία, ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι από τους άλλους. Προσπαθήσαμε. Αυτό είναι όλο. Μ' όλες μας τις δυνάμεις, προσπαθήσαμε. Κάθε γενιά κάνει προσπάθεια. Κάτι να δημιουργήσει. Να εδραιώσει όσα έχει. Ή να τα κάνει ακόμα περισσότερα. Να φροντίσει την οικογένειά της. Ο καθένας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από το να προσπαθείς. Αλλά στο τέλος όλου αυτού του αγώνα δρόμου δεν πρέπει και να περιμένεις τίποτα. Ξέρεις τι υπάρχει στο τέλος αυτού του αγώνα δρόμου; Τα γεράματα. Τίποτε άλλο. Άκουσε λοιπόν, Ελία, τον γέρο θείο σου, τον Φαελούτσ', που τίποτα δεν ξέρει και που ποτέ του δεν έμαθε γράμματα. Πρέπει να επωφεληθείς απ' τον ιδρώτα σου. Αυτό πιστεύω εγώ. Γιατί είναι οι ομορφότερες στιγμές της ζωής. Όταν πολεμάς για κάτι, όταν σαν κολασμένος δουλεύεις μέρα και νύχτα και δεν σου μένει χρόνος να δεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, όταν ιδρώνεις για να φτιάξεις αυτό που θέλεις, ζεις τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής σου. Πίστεψέ με. Τίποτα δεν είχε μεγαλύτερη αξία για τη μητέρα σου, τους θείους σου κι εμένα από τα χρόνια που δεν είχαμε τίποτα, ούτε μια δεκάρα στην τσέπη, και πολεμάγαμε κάθε μέρα για ν' αποκτήσουμε το καπνοπωλείο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Αλλά για τον καθένα από μας ήταν οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μας. Έπρεπε να δημιουργήσουμε τα πάντα κι είχαμε μια όρεξη σαν λιοντάρια. Πρέπει να επωφεληθείς απ' τον ιδρώτα σου, Ελία. Αυτό να το θυμάσαι. Μετά, όλα τελειώνουν τόσο σύντομα, πίστεψέ με».”
― Laurent Gaudé, The House of Scorta

“J'ai connu moi aussi, plus d'une fois, la douleur de la perte. Je sais le voluptueux vertige qu'elle procure. Il faut te faire violence et déposer le masque de pleurs à tes pieds. Ne cède pas à l'orgueil de celui qui a tout perdu.”
― Laurent Gaudé, La Mort du roi Tsongor

“Je vais être minuscule, mais j'ai hâte, car il y a de la noblesse à éprouver son insignifiance, de la noblesse à savoir qu'un coup de vent peut balayer nos vies et ne rien laisser derrière nous, pas même le vague souvenir d'une petite existence.”
― Laurent Gaudé, Ouragan

“Aucune frontière n'est facile à franchir. Il faut forcément abandonner quelque chose derrière soi.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Le monde est trop grand pour mes pieds mais je poursuivrai.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Μόνο αφότου έφυγε ο κυβερνήτης, ο Άντζελο συνειδητοποίησε ότι δεν τον είχε ρωτήσει πού πήγαινε, ούτε για πόσο καιρό. Ήθελε σχεδόν να τρέξει πίσω του, αλλά άλλαξε γνώμη. Αυτές οι ερωτήσεις, κατά βάθος, δεν τον ενδιέφεραν. Είχε καταλάβει ότι ο κυβερνήτης επιχειρούσε ένα από αυτά τα ταξίδια που δεν περιγράφονται με όρους προορισμού ή διάρκειας. Τα άφηνε όλα. Χωρίς να ξέρει ούτε ο ίδιος αν θα επέστρεφε κάποια μέρα ή όχι. «Οι ουρανοί μαζί σου» είπε τελικά ο Άντζελο, καθώς σκεφτόταν ότι οι άνθρωποι ομορφαίνουν τελικά μόνο από τις αποφάσεις που παίρνουν.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Όταν οι μεγάλες πιατέλες άδειασαν, είχαν όλοι τους χορτάσει. Ένιωθαν τα στομάχια τους γεμάτα. Ένιωθαν όμορφα. Ο Ραφαέλε όμως δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Έφερε στο τραπέζι πέντε τεράστιες πιατέλες με κάθε λογής ψάρια που είχε ψαρέψει το ίδιο πρωί. Λαβράκια και τσιπούρες. Ένα μπολ γεμάτο τηγανητά καλαμάρια. Μεγάλες κόκκινες γαρίδες ψητές στα κάρβουνα. Μέχρι και μερικές καραβίδες. Οι γυναίκες, μόλις είδαν τα φαγητά, ορκίστηκαν πως δεν θα τα ακουμπούσαν. Πως είχαν φάει πάρα πολύ. Πως θα έσκαγαν. Έπρεπε όμως να τιμήσουν τον Ραφαέλε και τη Τζουζεπίνα. Κι όχι μόνο αυτούς. Αλλά και τη ζωή επίσης, που τους προσέφερε το συμπόσιο αυτό που δεν θα το ξεχνούσαν ποτέ. Στον Νότο τρώνε μ' ένα είδος μανίας και ακόρεστης λαιμαργίας. Όσο περισσότερο μπορούνε. Λες και θα συμβεί το χειρότερο κακό. Λες κι είναι η τελευταία φορά που τρώνε. Όσο υπάρχει φαγητό στο τραπέζι, πρέπει να τρώνε. Είναι ένα είδος έμφυτου πανικού. Και δεν τους νοιάζει αν αρρωστήσουν. Πρέπει να τρώνε με χαρά και υπερβολή.”
― Laurent Gaudé, The House of Scorta

“The two centuries before us were nothing but striving, fever, onslaught, and revolution. The centuries before us were ogres, devouring courage and genius, whole lives at a time. And here we are, With these words handed down to us: “Nation,” “Equality,” “Freedom,” And we contemplate them wearily. For we have long become citizens of boredom.”
― Laurent Gaudé, Our Europe: Banquet of Nations

“La nuit grondait. La mer semblait vouloir manger les étoiles et il trouvait cela rassurant.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“What we eat makes us what we are And for centuries we have eaten the world. Our countries have run the race For raw materials. To be the seller, not the buyer, The one to choose, not to submit.”
― Laurent Gaudé, Our Europe: Banquet of Nations

“Je suis le vieillard des tranchées, je marche la tête baissée et monte dans le train sans me retourner sur la foule des condamnés.”
― Laurent Gaudé, Cris

“Ο κατακλυσμός δεν είναι ποτέ μακρυά. Ο άνθρωπος έχει αμαρτήσει τόσο πολύ που καμιά τιμωρία δεν μπορεί να αποκλειστεί.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“La tempête approche et elle sera pour eux, comme toujours, les miséreux aux vies usées, et pour eux seuls.”
― Laurent Gaudé, Ouragan

“They are all there, in Berlin in 1885: French, Italians, British, Spanish, Belgians, Danes, Dutch, Portuguese, Russians, Norwegians, Ottomans, Americans, and Austro-Hungarians Staring at a huge dish: Africa. Bigger than their eyes, their mouths, their bellies, But that doesn’t matter, They eat for more than themselves, They eat for their children and grandchildren. They eat for at least a century of colonization.”
― Laurent Gaudé, Our Europe: Banquet of Nations

“Όταν ο Ελία πήγαινε να τον επισκεφθεί, τον προσκαλούσε πάντα να καθίσουν στη μεγάλη βεράντα. Ζητούσε να τους φέρουν μερικές φέτες άσπρο ψωμί κι ένα μπουκαλάκι από το δικό τους λάδι και απολάμβαναν αυτό το νέκταρ ευλαβικά:
《 Είναι χρυσάφι 》 έλεγε ο θείος. 《 Όσοι λένε πως είμαστε φτωχοί ποτέ δεν έφαγαν ένα κομμάτι ψωμί βουτηγμένο στο δικό μας λάδι. Είναι σαν να δαγκώνεις τους λοφούς του τόπου μας. Μυρίζει πέτρα και ήλιο. Αστράφτει. Είναι όμορφο, γευστικό, παχύρρευστο. Το λάδι της ελιάς είναι το αίμα της γης μας. Κι εκείνοι που μας αποκαλούν αγροίκους δεν έχουν παρά να δούνε τι είδους αίμα κυλάει στις φλέβες μας. Είναι γλυκό και πλούσιο. Γιατί κι εμείς αυτό είμαστε : καθαρόαιμοι αγροίκοι. Φουκαράδες με πρόσωπα σκαμμένα από τον ήλιο, με χέρια ροζιασμένα, αλλά με βλέμμα τίμιο. Κοίταξε την ξερή αυτή γη τριγύρω μας κι απόλαυσε το πλούσιο αυτό λάδι. Αναμεσά τους, ο ανθρώπινος κόπος. Και το λάδι μας αυτή τη γεύση έχει. Του ιδρώτα του λαού μας. Των ροζιασμένων χεριών των γυναικών που μας μάζεψαν τις ελιές. Ναι. Και είναι μεγαλείο. Γι'αυτό και το λάδι μας είναι καλό. Μπορεί να είμαστε στερημένοι και αγράμματοι, αλλά αφού καταφέραμε να βγάλουμε λάδι από τα κατσάβραχα, αφού από το τίποτα καταφέραμε τόσο πολλά, θα σωθούμε. Ο Θεός την προσπάθεια την αναηνωρίζει. Και το λάδι μας συνηγορεί. 》
Ο Ελία δεν απαντούσε. Η βεράντα αυτή όμως που δέσποζε στους λόφους, αυτή η βεράντα όπου ο θείος του ευχαριστιόταν τόσο πολύ να κάθεται, ήταν το μοναδικό μέρος που τον έκανε να αισθάνεται πραγματικά ζωντανός. Εδώ, ανέπνεε.”
― Laurent Gaudé, Le Soleil des Scorta

“Ingen grense lar deg passere rolig og upåvirket. De sårer, alle sammen.”
― Laurent Gaudé

“Quelque chose s'est évaporé, elle le sent, c'est fini, il ne reste que l'immensité du ciel et son cri à elle, qu'elle laisse enfin échapper.”
― Laurent Gaudé, Salina - Classiques et Contemporains

“We are the children of the monstrous expansion of cities, They become a world, They become light, a stage, And unspeakable slums.”
― Laurent Gaudé, Our Europe: Banquet of Nations

“Je sais, moi, qu'une guerre ne s'achève vraiment que lorsque le vainqueur accepte de perdre à son tour. C'est pour cela que je suis venue, Salina.”
― Laurent Gaudé, Salina: Les trois exils

“Θα ένιωθα ότι κάτι έχω στερηθεί αν περνούσα τα σύνορα με αυτοκίνητο. Καλύτερα έτσι. Προτιμώ να την εγκαταλείψω βήμα βήμα.Θέλω να νιώσω την προσπάθεια στους μυς μου.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Έτσι θά'ναι από δω και πέρα. Θα πρέπει να εμπιστεύομαι ανθρώπους που δεν γνωρίζω. Δεν είμαι παρά μια σκιά που αφήνει πίσω της μια γραμμή σκόνης.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Συγκεντρώνομαι σε αυτή την ιδέα. Είμαι μια συμπαγής μάζα θέλησης και τίποτα δεν θα μ'εκτρέψει από το δρόμο μου.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“La journée telle qu’elle s’était passée, la journée telle qu’elle aurait pu se passer, les infimes et microscopiques changements qui auraient pu faire qu’elle ne se passe pas comme elle s’était passée.”
― Laurent Gaudé, La Porte des Enfers

“La miséricorde de Dieu est une eau facile dans laquelle les lâches se lavent le visage”
― Laurent Gaudé, Le Soleil des Scorta

“... είχε νιώσει σαν κάποιον που μόλις είχε κάνει ένα βήμα πίσω στη ζωή του και διαπίστωνε ότι ο κόσμος συνεχίζει την πορεία του χωρίς αυτόν, ότι η απουσία του δεν είχε γίνει καν αντιληπτή.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Je pense à toi. Je ne t'oublie pas, Jamal. Je vis pour toi. Pour toi seul qui aurais pu boire l'océan et dois rentrer, piteusement, dans ta niche pour y mourir. Je pense à toi que j'ai vu, une fois au moins, face à moi, fort et heureux de liberté.”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“Combien de fois dans ta vie, Salvatore, as-tu vraiment demandé quelque chose à quelqu'un ? Nous n'osons plus. Nous espérons. Nous rêvons que ceux qui nous entourent devinent nos désirs, que ce ne soit même pas la peine de les exprimer. Nous nous taisons. Par pudeur. Par crainte. Par habitude. Ou nous demandons mille choses que nous ne voulons pas mais qu'il nous faut, de façon urgente et vaine, pour remplir je ne sais quel vide. Combien de fois as-tu vraiment demandé à quelqu'un ce que tu voulais ?”
― Laurent Gaudé, Eldorado

“The old generals cannot believe their eyes. Unkempt young people, Boys dressed like girls, Girls showing their legs Are defying them, singing, no longer afraid.”
― Laurent Gaudé, Our Europe: Banquet of Nations