“Όταν ο Ελία πήγαινε να τον επισκεφθεί, τον προσκαλούσε πάντα να καθίσουν στη μεγάλη βεράντα. Ζητούσε να τους φέρουν μερικές φέτες άσπρο ψωμί κι ένα μπουκαλάκι από το δικό τους λάδι και απολάμβαναν αυτό το νέκταρ ευλαβικά:
《 Είναι χρυσάφι 》 έλεγε ο θείος. 《 Όσοι λένε πως είμαστε φτωχοί ποτέ δεν έφαγαν ένα κομμάτι ψωμί βουτηγμένο στο δικό μας λάδι. Είναι σαν να δαγκώνεις τους λοφούς του τόπου μας. Μυρίζει πέτρα και ήλιο. Αστράφτει. Είναι όμορφο, γευστικό, παχύρρευστο. Το λάδι της ελιάς είναι το αίμα της γης μας. Κι εκείνοι που μας αποκαλούν αγροίκους δεν έχουν παρά να δούνε τι είδους αίμα κυλάει στις φλέβες μας. Είναι γλυκό και πλούσιο. Γιατί κι εμείς αυτό είμαστε : καθαρόαιμοι αγροίκοι. Φουκαράδες με πρόσωπα σκαμμένα από τον ήλιο, με χέρια ροζιασμένα, αλλά με βλέμμα τίμιο. Κοίταξε την ξερή αυτή γη τριγύρω μας κι απόλαυσε το πλούσιο αυτό λάδι. Αναμεσά τους, ο ανθρώπινος κόπος. Και το λάδι μας αυτή τη γεύση έχει. Του ιδρώτα του λαού μας. Των ροζιασμένων χεριών των γυναικών που μας μάζεψαν τις ελιές. Ναι. Και είναι μεγαλείο. Γι'αυτό και το λάδι μας είναι καλό. Μπορεί να είμαστε στερημένοι και αγράμματοι, αλλά αφού καταφέραμε να βγάλουμε λάδι από τα κατσάβραχα, αφού από το τίποτα καταφέραμε τόσο πολλά, θα σωθούμε. Ο Θεός την προσπάθεια την αναηνωρίζει. Και το λάδι μας συνηγορεί. 》
Ο Ελία δεν απαντούσε. Η βεράντα αυτή όμως που δέσποζε στους λόφους, αυτή η βεράντα όπου ο θείος του ευχαριστιόταν τόσο πολύ να κάθεται, ήταν το μοναδικό μέρος που τον έκανε να αισθάνεται πραγματικά ζωντανός. Εδώ, ανέπνεε.”