Ronald Giphart > Quotes

“Godveromme.' Verliefdheid zit hem soms in een woord. Ik hou van vrouwen die godverdomme zeggen.”
― Ronald Giphart

“Dat zijn de rotste momenten: als je erachter komt dat je niet de leukste persoon op aarde bent, dat er blijkbaar mensen zijn nog leuker dan jij.”
― Ronald Giphart, Ik omhels je met duizend armen

“Als mensen wordt gevraagd naar de belangrijkste ervaring bij 'liefde op het eerste gezicht' is het meest genoemde woord: herkenning. Het is mogelijk iemand te herkennen die je daarvoor nog nooit hebt gezien. Onze herkenning voelde als een hereniging.”
― Ronald Giphart, IJsland

“Haar, Ronald, vind je háár nou leuk?”
― Ronald Giphart

“Hallo argeloze omstanders! Ik ben blij!”
― Ronald Giphart

“Een hond is een nogal slechte imitatie van een kat, maar kan als hond erg fraai zijn.”
― Ronald Giphart, Mijn vrouw en andere stukken

“Op een uniek moment in de geschiedenis en op een unieke plek op aarde lees jij deze zin. Misschien dat je deze woorden later nog eens zult zien en de kans is aanwezig dat dit op dezelfde plek zal gebeuren als waar je je nu bevindt (in je bed, je leeskamer, je vaste treincoupé, je lekkere stoel), maar het is een natuurkundige onmogelijkheid dat je mijn voorgaande zin op hetzelfde moment zult herlezen. Wat er thans gebeurt tussen ons, tussen deze zin en jouw aandacht, dit, hier, nu, is uniek, eenmalig en onherhaalbaar. Dit is iets tussen ons, vriend, en het was voorbij eer we er erg in hadden.”
― Ronald Giphart, IJsland

“Je moet je nu naar haar toe buigen en
met je tong haar mond verkrachten.”
― Ronald Giphart

“Gisteravond was het me allemaal te veel. Ik word al weken gekweld door een overheersend 'spagettigevoel', een gemoedstoestand die stamt uit de tijd dat ik een jaar of dertien was en ik op televisie een vrouw nogal somber naar een bolvormige schaal spaghetti zat te kijken. Zuchtend staarde ze langdurig naar het blanke deeg en de rode tomatensaus. Toen bewoog ze voorzichtig naar de schaal, stak ze haar handen in de spaghetti, bracht ze de pasta naar haar gezicht en smeerde ze zichzelf langzaam helemaal onder. Ik vond dit toen al pure nonsens natuurlijk, maar toch had ik het gevoel dat ik de daad van de vrouw begreep. Vanaf die dag heb ik op gezette tijden mijn eigen spaghettigevoel, dat ik somber zit te zijn achter een bord voedsel, me pathetisch afvragend: ' Waarom smeer ik me niet met dit voedsel in?”
― Ronald Giphart

“Amsterdam, vanmorgen vroeg.
Het duurde lang voor een stoplicht op groen sprong. In mijn achteruitkijkspiegel
zag ik Samarinde zitten achter het stuur van haar stokoude BMW. Ze zwaaide naar me. Onze karavaan was op weg naar Schiphol en hier stonden we aan het einde van de nacht in een verlaten landschap te wachten tot we verder mochten trekken. Zonder dat daar aanleiding voor was trapte ik mijn rempedaal in, terwijl ik in mijn spiegel bleef kijken. In de rode gloed werd Samarinde nog mooier. Ik liet het pedaal los en de gloed verdween. Weer trapte ik de rem in. Een warme glans op Samarindes witte tanden. Haar glimlach vaag als het schilderij Extase van Mathijs Maris. Er is een Japanse uitdrukking die mukushoh heet, lachen met de ogen (heeft Samarinde me verteld). Samarinde mukushohde naar mij.
Naast Samarinde zat Meija, die zich even vooroverboog om iets uit het dashboard te pakken. Ook zij kwam in mijn fantasmagorische gloed te zitten. Meija lachte naar me, niet met haar modellenlach, maar puur en oprecht. Ik dacht: in remlicht is ieder meisje mooi. En daarna dacht ik, van mijn hand een vuist makend: wat een geweldige openingszin voor een roman die ik waarschijnlijk nooit zal schrijven.”
― Ronald Giphart

“Nooit weet ik wat ik aan je heb. Als je iets zegt, weet ik nooit of je dat nu meent of niet. Als je lacht, weet ik nooit of je echt lacht, of maar doet alsof. Je pest zo graag, maar je kan er niet tegen al je zelf gepest wordt. Je kan mensen zo (onredelijk) afkraken, terwijl je later doet alsof je ze mag. Soms lijkt het alsof je heel veel van me houdt, dan weer denk ik dat je ee hekel aan me hebt. Ikk vind dit intrigerend, maar tegelijkertijd verwarrend. Toch hou ik van je. Heel veel. Misschien wel daarom.
Reza”
― Ronald Giphart, Ik ook van jou

“Heb jij zelf geen kinderen, of wil je geen kinderen?' vroeg een kereltje. Ik staarde naar zijn brilletje en ik weet niet meer hoe ik het precies zei, maar het zal geklonken hebben als: 'Jongeman, noem me ouderwets, edoch het is een diep gevoel van beschaving dat lieden elkaar slechts tutoyeren nadat zij hierover elkaar vooraf om toestemming hebben verzocht. Ik duid u uw vrijpostigheid niet euvel - u bent jong en dus bij voorbaat geëxcuseerd voor uw verlies van decorum - maar ik stel er prijs op dat u mij vousvoyeert tot ik u vriendelijk vraag dit niet meer te doen. Voorlopig verkeren wij nog niet op een dusdanige voet van vertrouwelijkheid dat we dit soort intimiteiten met elkaar delen, duidelijk?”
― Ronald Giphart, IJsland

“Ik kwam tot de conclusie dat overspel er is om gepleegd te worden. Ik vermoed dat ik nooit een sul heb gehad die zich uitsluitend aan mijn verering wijdde, en zelf ben ik ook vaak verleid door het fruit van een ander, hoewel ik er wel eerlijk bij moet zeggen dat ik van mijn eigen (theoretisch uitstekend onderbouwde) buitenechtelijk biologieles nooit een blijvende natte plek in mijn pyjamabroek overhield, maar dat ik van het overspel van mijn vriendjes doodverlangend bedroefd kon zijn, zelfs bijna - of beter juíst - als ze me bezwoeren dat het neuken van een vreemde vrouw 'niets voorstelde'. Als het niets voorstelde, vroeg ik me dan altijd hysterisch schreeuwend af, waarom deed je het dan, onmens?!”
― Ronald Giphart

“Verliefdheid zit soms in een klein geluidje. Samarinde pakte haar pakket gretig aan. 'Oe!' riep ze.”
― Ronald Giphart

“Het is alleen zo jammer dat de wereld niet inziet dat wij, miskende Übermenschen, inderdaad beter zijn.”
― Ronald Giphart, Giph

“Volgens Erasmus bestaat geluk slechts in de illusies die men daarover koestert. Het woordenboek definieert geluk als de aangename toestand waarin we onze wensen vervuld zien en vrede hebben met onszelf en onze omgeving. Wie het heeft gekend weet dat het gevoel van geluk onuitstaanbaar kort duurt en zich niet vaak aandient. Toch eindigen de verhalen die we elkaar vertellen steevast met 'en ze leefden nog lang en gelukkig'. Dat is de grootste leugen uit de geschiedenis van de mensheid. We leven niet nog lang en gelukkig, we leven op zijn hoogst kort en af en toe niet ongelukkig.”
― Ronald Giphart, Lieve

“Ik verwacht niets, ik zoek niets, ik hoop op niets, anders dan met woorden tijdelijke huizen te bouwen om in te schuilen tegen de dagelijkse stroom opdringerige lelijkheid, eigenwaan en rancune.”
― Ronald Giphart, Nachtangst

“Het is onvoorstelbaar hoe nacht het 's nachts kan zijn.”
― Ronald Giphart, Ik omhels je met duizend armen

“Zachtjes zoenen in een HEMA, dat is een vlaag van onverwachte schoonheid.”
― Ronald Giphart, Ik ook van jou