Τάσος Λειβαδίτης > Quotes

“κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.”
― Τάσος Λειβαδίτης

“Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ'όνειρο. Και το πρωί "καλημέρα" λες, "καλημέρα" σου λένε. Κι η σφαγή συνεχίζεται.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

“Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες”
― Τάσος Λειβαδίτης, Ποιήματα 1958-1964

“Kαι σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Απάνθισμα

“Ω απέραντη νοσταλγία για κάτι που πότε δεν ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας...”
― Τάσος Λειβαδίτης

“Τελικά μου 'μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού, έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές
όμως είναι πράγματα που δε θα τα μάθουμε ποτέ, όπως το μάκρος των οριζόντων ή το βάθος της λύπης μας.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Ήξερες να δίνεσαι,αγάπη μου.Δινόσουνα ολάκερη και δεν κράταγες για τον εαυτό σου παρά μόνο την έγνοια αν ολάκερη έχεις δοθεί...”
― Τάσος Λειβαδίτης

“Αηδίες—ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε
χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε
αυτά μας ανήκουν—”
― Τάσος Λειβαδίτης, 25η Ραψωδία της Οδύσσειας

“Κι μιὰ μέρα θέλω νὰ γράψουν στὸν τάφο μου: ἔζησε στὰ σύνορα
μιᾶς ἀκαθόριστης ἡλικίας καὶ πέθανε γιὰ πράγματα μακρινὰ ποὺ
……εἶδε κάποτε σ᾿ ἕνα ἀβέβαιο ὄνειρο.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

“Και πεθαίνουμε στερημένοι σ’ έναν παράδεισο από λέξεις.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Συλλογιέμαι, αλήθεια, πως άν είχα μια αιωνιότητα στη διάθεσή μου
θ' αποτελείωνα, ίσως, αυτό το ταξίδι απ' την πόρτα μου ώς τ' αντικρινό περίπτερο... ...ώσπου ένα μικρό τυχαίο άστρο μου 'παιρνε και το τελευταίο επιχείρημα
πως δεν είναι ωραίος ο κόσμος!”
― Τάσος Λειβαδίτης, Ο Διάβολος με το Κηροπήγιο

“Πολύτιμος στίχος
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Ω απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας...”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“IV

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

“Ζήσαμε πάντα μέσα στ' όνειρο και δε θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε
στην άκρη ενός κόσμου που δε γνωρίσαμε...

Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“«Κι’ ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα, για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι»”
― Τάσος Λειβαδίτης

“Έτσι, δεν εμπιστεύτηκα σε κανέναν ένα απ' τα πιο ωραία μου όνειρα: να πεθάνω για την ανθρωπότητα.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Ω, μακρινά πράγματα του κόσμου, δε θα σας γνωρίσουμε ποτέ
όμως εσείς είστε που δίνετε αυτό το νόημα
στη ζωή μας”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που μου 'πες: "αυτό που θα μας συντρίψει ήταν απ' την πρώτη μέρα εδώ κοντά μας", "τί θέλεις να πεις;" σε ρώτησα
δεν απάντησες, χίλια χρόνια τώρα και δεν απάντησες...”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Αλλά όποιος στάθηκε αναποφάσιστος στη μέση της κάμαρας έχει διαβεί κιόλας τα σύνορα του κόσμου.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Κι όταν πεθάνω, το χώμα που θα με σκεπάσει δε θα 'ναι για μένα το σκληρό χώμα των νεκρών, μα η απαλή τρυφερή γη, που κάποτε πλαγιάσαμε γυμνοί πάνω της.”
― Τάσος Λειβαδίτης

“Κι η νεαρή εξαδέλφη - συνομήλικοι. Στου κήπου τη χλόη πλαγιασμένοι, όπως θα 'λεγε ένας παλιός ποιητής.
Βράδυ. Φιληθήκαμε. Κι άξαφνα από μια μυστηριώδη κίνηση των άστρων βρέθηκα ανάμεσα στα πόδια της.
Ο κόσμος μόλις είχε αρχίσει.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“«..κι είναι περίεργο πόσο ψεύτικα φαίνονται καμιά φορά, τα πιo αληθινά πράγματα..»”
― Τάσος Λειβαδίτης

“Ούτε θα ξαναβρούμε εκείνη την εποχή που ζήσαμε ό,τι καλύτερο είχαμε: τον έρωτα για ένα χρωματιστό βότσαλο, τη μυστική ταφή ενός πουλιού
ή ένα γράμμα που πήγαμε στο ταχυδρομείο χωρίς διεύθυνση, γιατί ο παιδικός φίλος του καλοκαιριού είχε φύγει ξαφνικά χωρίς να μας ειδοποιήσει, "μα δεν έχει διεύθυνση", είπε ο υπάλληλος - από τότε ξέρεις πως ο κόσμος δεν μπορεί να σου δώσει καμιά βοήθεια.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Ω ανεκπλήρωτο, που ακόμα κι όταν όλα μας εγκαταλείπουν εσύ αφήνεις έξω απ' την πόρτα μας ένα μικρό γιασεμί.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Ω, μας ξεγέλασαν οι εποχές, η τύχη, τα όνειρα, οι φίλοι
όλα τόσο αβέβαια, λες και το παρελθόν να μην υπήρξε παρά μόνο στη φαντασία σου
ή στην βιαστική διήγηση κάποιου που τον συναντήσαμε μια στιγμή στο δρόμο, ενώ έβρεχε”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Μεγάλα όνειρα της νιότης μας,
δεν πραγματοποιηθήκατε ποτέ
όμως εσείς είστε που δώσατε αυτό το βάθος στη ματαιότητα”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

“Χιλιάδες άνθρωποι προχωράνε
βλοσυροί
χοντροκομμένοι
βρώμικοι
μην πιστεύοντας στο Θεό
κουβαλώντας σαν ένα καινούργιο πελώριο Θεό
τη δύναμη τους
είμαστε εμείς που κλαίμε σ' όλες τις γωνιές του κόσμου
εμείς που βλαστημάμε όλα τα ιερά του κόσμου
είμαστε εμείς που τραγουδάμε σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου
ειρήνη
ειρήνη”
― Τάσος Λειβαδίτης, Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου

“Ο άνεμος σκίζει τα σύννεφα
και πάνω σ' αυτά τα κουρελιασμένα πλήθη
πέφτει ξαφνικά ένας καταράχτης φως
είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί
εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε
είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα
κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο
ειρήνη
ειρήνη
είμαστε οι προλετάριοι”
― Τάσος Λειβαδίτης, Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου

“Απ' όλα μπορείς να σωθείς εκτός από την νοσταλγία σου για κάτι πολύ μακρινό
που δεν το θυμάσαι.”
― Τάσος Λειβαδίτης