Adriaan van Dis > Quotes

“Ik en mijn eenzaamheid kunnen het goed met elkaar vinden, we trekken onkruid, plukken een meiknol en eten hem op onder de borrel. We kletsen wat af, ik en mijn eenzaamheid.”
― Adriaan van Dis

“Wat zijn herinneringen? Ervaringen die je nog niet weet.”
― Adriaan van Dis, Indische duinen

“Mildheid is een leugen. Het is een manier om je woede te verbergen. Diep vanbinnen zijn we woedend om wat ons is afgenomen, onze dromen, een landschap, je minnaar, je dochters. De boosheid om dat verlies neemt alleen maar toe.”
― Adriaan van Dis, Ik kom terug

“Eén regel dreunde na: ‘Chez-toi c’est l’ennemi le plus faible’ – thuis is de zwakste vijand –, maar de strijd tegen thuis is de langste mars.”
― Adriaan van Dis, Ik kom terug

“Als puber had ik eens ergens gelezen dat gevangenen in hun eenzaamheid troost zochten bij hun eigen hand en om de opwinding groter te maken eerst een kwartier op die hand gingen zitten, de rukhand, niet om hem op te warmen maar om hem ongevoelig te maken, doof en kloppend, en als ze zich dan met die hand beroerden was het of een ander hen aanraakte.
Misschien had ik het niet gelezen, maar was het mij met hese stem verteld in een kring geilpompers achter het fietsenhok van de school. Maar ik weet nog hoe opwindend het klonk en dat ik diezelfde dag mijn hand onder mijn billen plette, op een van onze houten stoelen, en dat hij eerst pijn deed en daarna koud werd en tintelde alsof het bloed eruit werd geduwd, en toen ik hem weer vrijliet was hij wit en vreemd, hij sliep.
De hand zocht mij, nee, niet daar waar gewoonlijk de opwinding van een veertien-, vijftienjarige broeit, maar hij aaide over mijn wang, mijn nek, hij kroop onder mijn hemd, streelde mijn blote schouder en ik verbeeldde me dat het mijn moeder was. Ik hield van die hand. En ik moest huilen.”
― Adriaan van Dis

“Ik groeide op in zuinig ingerichte kamers, behangen met levensangst - houtenstoelenkaal. En nu koesteren we al die kleine dingen die herrinnerden aan onze reizen.”
― Adriaan van Dis, In het buitengebied

“Hij woog Agnes’ Groot rivierenboek in zijn hand, haar eerste aanschaf op de terp. Een zilvervisje, de meest vraatzuchtige lezer, ontsnapte uit de rug.”
― Adriaan van Dis, Klifi

“Als je elkaar na veertig jaar weer opzoekt, vind je elkaar niet meteen terug.”
― Adriaan van Dis, Tikkop

“Hoe vaak denk je nog aan haar?’

‘Zelden of nooit. Is dat erg?’

‘Vind jij het erg?’ (De jij-bak, ook een psychiatertruc.) ‘Twee dochters verliezen is oneerlijk.’

‘Het moest zo zijn, karma.’

‘En dat is het?’

‘Ja, lijkt me genoeg.’

‘Hou je eigenlijk van je kinderen?’

‘Welke?’

Het raam stond open, we luisterden naar de wind in de bomen. Een grijs licht vulde de kamer.

‘Vraag dan,’ zei ze zacht.

Ik durfde niet.”
― Adriaan van Dis, Ik kom terug

“Een maand na de dood van mijn vader hield mijn moeder grote schoonmaak. Zijn geur moest worden weggeschrobd, zijn geest verjaagd. Ze zeulde de matras van zijn ziekbed naar buiten en gaf hem er stevig van langs met de mattenklopper. Scheerkwast, nagelborstel, tandenborstel, klerenborstel - de brand erin, zuiveren en de rest in een diepe kuil begraven - geen haar of schilfer mocht er van hem achterblijven. Na een dag luchten, waarbij de ramen in hun haakjes huilden, stak ze een kaars aan en liepen we drie keer met een bibbervlam om het huis, daarmee sneden we de negatieve krachten die ons omsingelden voorgoed af. Voortaan zou zijn woede de deur van ons huis niet meer kunnen vinden en zijn geschreeuw ons niet meer uit de slaap houden. Zo bande ze mijn driftige vader uit - met dweil, luiwagen, mattenklopper en lucifers. En door de tafel zo tegen de muur te schuiven dat alleen zij nog aan het hoofd kon zitten.”
― Adriaan van Dis, Ik kom terug

“Mulder was geen man voor logeren: te veel schaamte, te veel pillen en te veel rituelen.”
― Adriaan van Dis, Tikkop