Anna Blaman > Quotes

“Ik heb altijd een sterk verlangen gehad om als mens waardig, prachtig te worden; als dat lukt, heb je ook de mogelijkheden ontwikkeld om mensen met je begrip en je liefde, met heel je levensallure te vangen als de Rattenvanger van Hamelen de ratten - en, dacht ik (denk ik nog) dan krijg je de liefde.”
― Anna Blaman

“En van nature heb ik inderdaad verachting voor de vrouw, alleen omdat ik zo jaloers ben. Weet je dat, dat ik verschrikkelijk jaloers ben? Mannenjaloezie berust op de verachting voor de vrouw. Waarom veracht ik dan de vrouw?”
― Anna Blaman, Eenzaam avontuur

“Het was alsof er een storm in haar woedde, maar geen vernietigende storm, je zou het eerder een zomerstorm kunnen noemen die geen vat kreeg op de natuur, maar er enkel de melancholie van wat dorre bladeren uit wegwoei. Op haar rug, de ogen gesloten, lag ze zichzelf te beluisteren.”
― Anna Blaman, Overdag [en andere verhalen]

“Soms was denken ook wel een middel om tot rust te komen; je lichaam, aan je aandacht ontsnapt, loodzwaar geworden, in een slaaproes geraakt, sleurde je dan op een gegeven moment onverhoeds mee de slaap in.”
― Anna Blaman, Overdag [en andere verhalen]

“Ik was een dromer en een vrager. Ik was woudloper in het labyrint van Eros. Zonder de draad van Ariadne…”
― Anna Blaman, Eenzaam avontuur

“Hij zat daar maar, elke dag, en er was nooit iets gebeurd waarom hij gelukkig had kunnen zijn dat hij bestond. Ze vergiste zich niet, want ze kende dat.”
― Anna Blaman, Overdag [en andere verhalen]

“Opdat wij leven, worden wij geschonden,
Want draagt ook niet de gaafste schoot de navelring?
Het diepste samen-zijn wordt in zich-zelf ontbonden,
Zichzelf verdelen is het lot van ieder ding.
Maar hoger dan men stijgt, zal men niet zinken,
Het leven meet zich aan de dood, de nacht aan ’t licht.
Meer dan zijn dorst is, kan men niet drinken,
Misschien kom ik eens thuis, en vind het evenwicht.”
― Anna Blaman, De gedichten