Goodreads helps you follow your favorite authors. Be the first to learn about new releases!
Start by following Constance Lapsati.
Showing 1-4 of 4
“Amare et sapere vix deo conceditur.
Amantes sunt amentes.
Even a god finds it hard to love and be wise at the same time.
Lovers and lunatics
Ακόμα και ένας θεός βρίσκει δύσκολο να συμβαδίζει ο έρωτας με την λογική.
Εραστές και τρελοί.”
―
Amantes sunt amentes.
Even a god finds it hard to love and be wise at the same time.
Lovers and lunatics
Ακόμα και ένας θεός βρίσκει δύσκολο να συμβαδίζει ο έρωτας με την λογική.
Εραστές και τρελοί.”
―
“«Νομίζεις ότι σε φοβάμαι;»
«Με τρέμεις, γιατί ξέρεις πόσο μεγάλο ήταν το λάθος που πήγες και έκανες.
Και μαζί με αυτό, έκανες τον εαυτό σου λεία μου».
«Το ίδιο θα έκανα, ξανά και ξανά» του εξομολογήθηκε σοβαρή.
«Αυτό μου δίνει τότε το δικαίωμα, όταν θα σε βρω, να σε κάνω να το μετανιώσεις.
Ξανά και ξανά».”
― Νυχτερινοί ψίθυροι
«Με τρέμεις, γιατί ξέρεις πόσο μεγάλο ήταν το λάθος που πήγες και έκανες.
Και μαζί με αυτό, έκανες τον εαυτό σου λεία μου».
«Το ίδιο θα έκανα, ξανά και ξανά» του εξομολογήθηκε σοβαρή.
«Αυτό μου δίνει τότε το δικαίωμα, όταν θα σε βρω, να σε κάνω να το μετανιώσεις.
Ξανά και ξανά».”
― Νυχτερινοί ψίθυροι
“Ζούσε μια περίεργη αίσθηση. Ένοιωθε ευγνώμων για την Μπάχτα, τη θεϊκή μοίρα που έστειλε αυτήν την Ελληνίδα δίπλα του και παράλληλα αδύναμος, γιατί η ζωή του ήταν ο κορυφαίος τροχός στη μηχανή της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου.
Πιο ψηλά από τον φτερωτό θεό της Σοφίας δεν μπορούσε να πάει, μα ούτε το καθήκον τού επέτρεπε να κατέβει πιο χαμηλά ώστε να ζήσει την ανθρώπινη ξεγνοιασιά. Ήταν καταδικασμένος να είναι βασιλιάς κι αυτό μόνο η Ντάρια μπορούσε να το καταλάβει.
Έφερε αργά τη μύτη του στο πιγούνι της. Ο μόσχος μύριζε γλυκά στο δέρμα της και ο Αρταξέρξης έκλεισε τα μάτια για να απολαύσει το άρωμά της. Πόσο γεμάτος αισθανόταν όταν πλησίαζε το άρωμα της σάρκας της χωρίς να την αγγίζει.
Η ματιά του την αγκάλιασε τρυφερά. Κοιμόταν σαν μωρό, ανυποψίαστη ότι εκείνος παρατηρούσε την ηρεμία του προσώπου της και μύριζε κάθε ανάσα που έβγαινε από μέσα της.
Ο πραγματικός έρωτας είναι θηλυκή υπόθεση, σκέφτηκε ο Αρταξέρξης.
από το ιστορικό μυθιστόρημα
" Πάρσα”
―
Πιο ψηλά από τον φτερωτό θεό της Σοφίας δεν μπορούσε να πάει, μα ούτε το καθήκον τού επέτρεπε να κατέβει πιο χαμηλά ώστε να ζήσει την ανθρώπινη ξεγνοιασιά. Ήταν καταδικασμένος να είναι βασιλιάς κι αυτό μόνο η Ντάρια μπορούσε να το καταλάβει.
Έφερε αργά τη μύτη του στο πιγούνι της. Ο μόσχος μύριζε γλυκά στο δέρμα της και ο Αρταξέρξης έκλεισε τα μάτια για να απολαύσει το άρωμά της. Πόσο γεμάτος αισθανόταν όταν πλησίαζε το άρωμα της σάρκας της χωρίς να την αγγίζει.
Η ματιά του την αγκάλιασε τρυφερά. Κοιμόταν σαν μωρό, ανυποψίαστη ότι εκείνος παρατηρούσε την ηρεμία του προσώπου της και μύριζε κάθε ανάσα που έβγαινε από μέσα της.
Ο πραγματικός έρωτας είναι θηλυκή υπόθεση, σκέφτηκε ο Αρταξέρξης.
από το ιστορικό μυθιστόρημα
" Πάρσα”
―
“Το δάχτυλό της έδειξε το σκεπασμένο άγαλμα.
«Τι είναι αυτό;» τον ρώτησε.
Ο Αρταξέρξης αναστέναξε και το χέρι του τράβηξε απαλά το λεπτό ύφασμα. Το άφησε να πέσει στο πάτωμα, αποκαλύπτοντας το γυμνό, μαρμάρινο σώμα μιας γυναίκας. Στα μαλλιά της είχε ένα στεφάνι μυρτιάς και στο χέρι κρατούσε μια σφαίρα. Στα μάτια τους φάνηκε πάνω από τον δεξί ώμο του αγάλματος να αρχίζει τη νυχτερινή περιπλάνησή του ένας από τους τέσσερις βασιλικούς φρουρούς του ουρανού, η Καρδιά του Σκορπιού, ο αστέρας που έφερνε καλοτυχία.
«Πέρασαν πολλά χρόνια που κάποιος Έλληνας μου το έκανε δώρο για την τελετή ανάρρησής μου στον θρόνο, στην πρώτη πρωτεύουσα των Αχαιμενιδών, στην Πάθραγκαντα, στο αρχαίο Οχυρό των Περσών. Ήμουν πολύ νέος τότε, σχεδόν παιδί, αν και είχα σύζυγο και παιδιά».
Ο Αρταξέρξης κοίταξε με λατρεία τη μαρμάρινη γυναίκα. Το βλέμμα του ταξίδεψε στο στιλπνό λευκό δέρμα της.
«Το μόνο που φορά επάνω της είναι ένα στεφάνι από ηδονική μυρτιά. Η σφαίρα που κρατά με τα δάχτυλά της συμβολίζει τον κόσμο πάνω στον οποίο ηγεμονεύει και τον τυραννά με τον ευτράπελο έρωτα, αυτό το σκληρό, πονηρό παιδί που διαιωνίζει τη ζωή με την ανίκητη δύναμή του».
Λέγοντας αυτά τα λόγια, στράφηκε και κοίταξε την Δάειρα με βλέμμα που έλαμπε.
«Έχεις μπροστά σου το άγαλμα της Ουράνιας Αφροδίτης, εκείνης που σαν αυγό περιστεράς έπεσε από τον ουρανό στον ποταμό Ουφράτου και από τα κύματά του πρόβαλε στη γη. Είναι από λευκό μάρμαρο Πάρου κι αν την κοιτάξεις καλύτερα, θα δεις ότι είναι σαν να σμίλευσε το δικό σου πρόσωπο ο περίδοξος Φειδίας, επειδή αυτός είναι που τη δημιούργησε. Εξαίσιο κάλλος, δεν ξεχωρίζω το δικό σου πρόσωπο από το δικό της. Είστε ίδιες».
Η καρδιά της άρχισε να χτυπά γρηγορότερα. Οι επόμενες λέξεις βγήκαν από μέσα του με αφάνταστη τρυφερότητα.
«Ήσουν πάντα ενωμένη με μένα. Σε ονειρευόμουν, προτού καν σε δω. Σε γνώριζα, προτού καν σε συναντήσω. Σε ερωτεύθηκα, προτού καν σε φιλήσω. Και σε περίμενα».”
― Πάρσα
«Τι είναι αυτό;» τον ρώτησε.
Ο Αρταξέρξης αναστέναξε και το χέρι του τράβηξε απαλά το λεπτό ύφασμα. Το άφησε να πέσει στο πάτωμα, αποκαλύπτοντας το γυμνό, μαρμάρινο σώμα μιας γυναίκας. Στα μαλλιά της είχε ένα στεφάνι μυρτιάς και στο χέρι κρατούσε μια σφαίρα. Στα μάτια τους φάνηκε πάνω από τον δεξί ώμο του αγάλματος να αρχίζει τη νυχτερινή περιπλάνησή του ένας από τους τέσσερις βασιλικούς φρουρούς του ουρανού, η Καρδιά του Σκορπιού, ο αστέρας που έφερνε καλοτυχία.
«Πέρασαν πολλά χρόνια που κάποιος Έλληνας μου το έκανε δώρο για την τελετή ανάρρησής μου στον θρόνο, στην πρώτη πρωτεύουσα των Αχαιμενιδών, στην Πάθραγκαντα, στο αρχαίο Οχυρό των Περσών. Ήμουν πολύ νέος τότε, σχεδόν παιδί, αν και είχα σύζυγο και παιδιά».
Ο Αρταξέρξης κοίταξε με λατρεία τη μαρμάρινη γυναίκα. Το βλέμμα του ταξίδεψε στο στιλπνό λευκό δέρμα της.
«Το μόνο που φορά επάνω της είναι ένα στεφάνι από ηδονική μυρτιά. Η σφαίρα που κρατά με τα δάχτυλά της συμβολίζει τον κόσμο πάνω στον οποίο ηγεμονεύει και τον τυραννά με τον ευτράπελο έρωτα, αυτό το σκληρό, πονηρό παιδί που διαιωνίζει τη ζωή με την ανίκητη δύναμή του».
Λέγοντας αυτά τα λόγια, στράφηκε και κοίταξε την Δάειρα με βλέμμα που έλαμπε.
«Έχεις μπροστά σου το άγαλμα της Ουράνιας Αφροδίτης, εκείνης που σαν αυγό περιστεράς έπεσε από τον ουρανό στον ποταμό Ουφράτου και από τα κύματά του πρόβαλε στη γη. Είναι από λευκό μάρμαρο Πάρου κι αν την κοιτάξεις καλύτερα, θα δεις ότι είναι σαν να σμίλευσε το δικό σου πρόσωπο ο περίδοξος Φειδίας, επειδή αυτός είναι που τη δημιούργησε. Εξαίσιο κάλλος, δεν ξεχωρίζω το δικό σου πρόσωπο από το δικό της. Είστε ίδιες».
Η καρδιά της άρχισε να χτυπά γρηγορότερα. Οι επόμενες λέξεις βγήκαν από μέσα του με αφάνταστη τρυφερότητα.
«Ήσουν πάντα ενωμένη με μένα. Σε ονειρευόμουν, προτού καν σε δω. Σε γνώριζα, προτού καν σε συναντήσω. Σε ερωτεύθηκα, προτού καν σε φιλήσω. Και σε περίμενα».”
― Πάρσα
