Peter Verhelst > Quotes

“Was zo graag samen
gevallen
maar iedereen viel
apart

was zo graag samen gevallen
maar iedereen viel apart
alleen
wij

was zo graag samengevallen
maar iedereen viel apart
alleen wij
sprongen naar de sterren”
― Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden

“Ik bleef maar stappen, omdat ik mijn gedachten voor wilde zijn.”
― Peter Verhelst, Tonguecat

“Zal je? Zonder dat ze uitgesproken wordt, is deze vraag er altijd
Omdat we weten dat het leven ongenadig is, van nature gierig.
Zo makkelijk is het te vernielen. Het is zo verleidelijk
Iets dood te laten bloeden, alleen maar omdat het er is;

Meer hebben we blijkbaar niet nodig, dat onderscheidt
Ons van de dieren. Maar soms, 's zomers liggen we te wijzen
Naar de sterren, naar iets wat even onbegrijpelijk is als tijd,
Als de onmogelijkheid zelf van de sterren, of als het simpele feit

Dat jij en ik op die bepaalde dag toevallig dezelfde richting uitkeken.
Dat niemand onze hoofden leidden, zoals niemand onze armen nu omhoog-
Duwt. Maar het is niet naar de sterren dat we wijzen, het is niet de val

Die we voelen, hoewel van angst verstrengelen onder de denken.
Ondanks het besef dat we voorlopig worden gedoogd
Door de dingen zelf, antwoordt jouw lichaam al voor mij. Ja, ik zal.”
― Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden

“Wie een berg sloopt bouwt een nieuwe berg
want niets gaat verloren, alles helpt
vet om kaarsen te maken, baleinen
om eelt weg te snijden, melk
om lippen te laten glanzen, beenderen
om je je haren te zien kammen
een pels om je op neer te leggen
zodat de sterrenhemel eindelijk kan ontstaan
zolang je er niet bent is er hoop
ik wou dat je voor me kwam staan
tussen mij en de zon
om de zon door je heen te zien stralen
om de vlekken onder mijn oogleden te zien
wegdrijven en daarna niets meer te zien
kom me halen
liefste
withete zon van me.”
― Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden

“Wees niet verdrietig, liefste, maar huil voor mij,
Ik zal je tranen in me laten oplossen, ze zullen me herinneren
Aan die andere, de tranen die je, heet en blij
Op me stortte, toen je stralend mij doorzinderde,

Toen je heersend als een man mij nam
En even later als een kind in mijn omhelzing
Stierf, je kleine dood, lief lekker ding
Van me, zoals je keer op keer in me kwam.

Kijk hoe ik voor je dans, hoe ik met elke lendenslag
Een letter vorm, kijk goed, en lees die letters van
Me af, leer me uit je hoofd, zodat ik elke dag jou mag

Bezoeken, juichend, neergehurkt voor je gezicht,
Opgloeiend van verlangen, hartslag van je, man
Van je, in je mond getatoeëerd gedicht.”
― Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden

“Zoals er tonen zijn die zo hoog zijn dat ze niet meer waarneembaar zijn voor het menselijke oor, zo is er een pijn die geen pijn meer doet.”
― Peter Verhelst, Tonguecat

“Niet hoe je was, hoe je op je ellebogen achterover leunend, zo bleek was je,
hoe we keken - niet vergeten,
niet het zich zuchtend openvouwen - nooit vergeten,
niet hoe het had kunnen zijn, hoe we hadden willen zijn.

Wat van ons verloren is gegaan.
Wie van ons verloren ging.
Laten we elkaar zo herinneren
voor de herinneringen dingen met ons doen:

een dunne lijn rood, gloeiend in de avondlucht,
hoe we, op onze ellebogen achterover leunend, naar elkaar keken,
een fonkeling in het wachten, een nauwelijks hoorbare zucht.

Wit
oplossend als suiker
in het vallende duister.

De echo van je zucht.

De echo van de echo van je zucht.”
― Peter Verhelst, Wij totale vlam

“Gekromd sta je tegen de branding in. Van het balkon af kan ik zien
hoe geschreeuw zich terug in je gezicht slingert, gutsend in je nek
als wild haar.

Als je je hoofd achterovergooit alsof je een fles aan je mond zet,
krijgt je adamsappel iets
van een ruggengraat.

Ik streel enkele meters van je af.
Het is een milde avond.

Vannacht borduurt een roos zich op je hemd.
Het duurt uren om haar van je borst los te maken.
Je kijkt alsof je me kunt zien,
nu je ligt te slapen, wimpers als garen, neus
tussen wijsvinger en duim - een bloedneus stelpend
die er niet is - ik trek je hoofd achterover.

Je omgekeerde mond in de spiegel imiteert iets grappigs.

We kussen
terwijl het over ons heen uit ons weg blijft sijpelen,
zo graag zoekt het zich een weg.”
― Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden

“Het ontroostbare troostende: dat ik het niet ben die mezelf of de woorden hoeft te begrijpen, maar dat er woorden zijn. Die mij begrijpen. Alsof ze precies de vorm hebben van het gat in mijn ziel.”
― Peter Verhelst, Geschiedenis van een berg

“Als je zelf leeg bent, kun je je door alles laten vullen.”
― Peter Verhelst, Tonguecat

“Het zijn je ribben," zei ze en ze liet me een plaat zien met zwarte vlekken en zilverkleurige penen die gebroken waren.
"Zie je wel?" zei ze.
Ik keek haar in de ogen en dacht: het is mijn hart.”
― Peter Verhelst, Tonguecat

“Hij kon een vrouw aankijken alsof het de eerste vrouw was die hij zag.”
― Peter Verhelst, Tonguecat

“Ik herinner me niet wie het eerst de handen van de ander wegnam. Ik herinner me alleen dat het gebeurde en dat alles vloeibaar leek te worden en dooraderd. Dat ik in het begin dacht: dat kan niet, tot ze die woorden met een haal van haar tong van mijn lippen wegnam en dat ik nadien niets meer dacht.”
― Peter Verhelst, Memoires van een luipaard

“Waarover hebben we het als we spreken over liefde?”
― Peter Verhelst, Tonguecat

“Ze loodst me langs een slapend dier - ik kan niet uitmaken wat voor dier het is, het ligt helemaal opgerold, het heeft een pels - en overal lopen mensen gearmd. Ze zegt: "Ik denk dat alles goed komt." "Waarmee?" "Met u.”
― Peter Verhelst, De kunst van het crashen

“Lezen is eigenlijk net patience spelen. Verhalen zijn zinloos omdat ze niet tot een inzicht leiden. Wel nodigen ze uit tot spelen, tot het maken van nieuwe reeksen, met misschien wel als enig nut het verdrijven van de verveling. Persoonlijk ingrijpende boeken? Ik denk niet dat die bestaan. En een nuttig boek? Ik ken er geen een.”
― Peter Verhelst

“We hoopten als na een lawine helemaal opnieuw te beginnen.”
― Peter Verhelst, ZING ZING

“Er is geen redding / en onze redding is prachtig”
― Peter Verhelst, Zon

“Het gebouw waarop ik woon, zakt elk jaar gemiddeld één millimeter dieper in de grond. Over eenentwintigduizend jaar bevind ik mij op de benedenverdieping. Al schijnt de bodem uit zichzelf ook al te stijgen door ophopend stof en afval; we houden het alvast scherp in het oog.”
― Peter Verhelst, Het spierenalfabet

“Langzaam zoom ik in en zie tegelijkertijd de drooggetrainde, wiegende rug van Madonna (‘Vogue’) en ik weet dat in de kooi van haar ribben, ingekapseld in taaie draden, haar hart klopt, als een glanzend oranje embryo. Om de een of andere reden stelt mij dat gerust en daarom laat ik de camera het plekje tussen haar schouderblad en ruggengraat viseren waarna ik in de badkamer verdwijn.”
― Peter Verhelst, Vloeibaar harnas

“Waar zouden we vandaan komen,
uit welk tegenlicht
neerstrijkend als een zwerm
hoge tonen,

waar was het dat we ons verdriet konden neerleggen?”
― Peter Verhelst, Zon

“Juichend renden we de trap op,
stonden voorovergebogen met ellebogen op de knieën
te hijgen op het dak, hesen ons op
de reling, gehurkt, tegen de wind in
kwamen we overeind, spreidden de armen
om de wereld te redden.”
― Peter Verhelst, Zon

“Zo werd mij verteld: Als je omhoogkijkt , het zweet van je voorhoofd wissend, een hand boven je ogen, zie je alleen maar flonkeringen - de stad is een trilling in de woestijn.”
― Peter Verhelst, Huis van de aanrakingen