Mihail Šiškin > Quotes

“Sufletul este ultimul lucru indivizibil, ca un atom. Între atomi e mereu un interval. “Dacă atomii s-ar atinge, atunci ei ar fi divizibili, dar, prin definiţie, ei sunt indivizibili: dar se pot atinge numai prin anumite părţi ale lor.” Adică trupurile se pot atinge, dar între suflete va fi mereu un interval, un loc pustiu.”
― Mihail Siskin, Scrisorar

“...durerea, în natură, e necesară pentru autoconservare, pentru a preveni moartea, pentru a iubi viața. Cum e construit totul! Ți se produce durere pentru a te obliga să trăiești. Te gonesc în viață ca pe un lemn. Dacă nu ar fi dureros, dacă nu te-ar goni, cine ar mai rămâne să trăiască?”
― Mihail Šiškin, Părul Venerei

“Viața s-a descurcat mereu fără cuvinte: cu mugete, interjecții, citate din anecdote și comedii. De cuvinte legate au nevoie puterea și literatura. Literatura rusă este modalitatea de existență în Rusia a conștiinței netotalitare. Conștiința totalitară s-a servit din plin de ordine și rugăciuni. De sus ordine, de jos rugăciuni. Ultimele, de regulă, sunt mai originale decât cele dintâi. Înjurătura este rugăciunea vie a unei țări concentraționare.”
― Mihail Šiškin, Paltonul cu gaică

“Şimdiye ait her şey bizi sözcükleri götürmüyorsa, sözcükler de tekrar onlara dönmüyorsa, işe yaramaz ve değersiz oluveriyor. Sadece sözcükler somut ve soyut olanın varlığının kanıtıdır, anlık olana anlam verenler onlardır, elle tutulmayanı tutulur yapan, beni de ben yapanlardır.
Anlıyorsun ya Şaşenka, hayattan kopuk halde yaşadım ben hep. Benimle dünya arasındaki çiti sözcükler ördü. Başımdan geçenleri sadece sözcüklerle değerlendirdim; seni de bir sayfaya koyup götürebilir miyim, götüremez miyim diye düşündüğüm zamanlardaki gibi. Kemikleri bile çürümüş şu bilgilere ne söyleyeceğimi biliyorum artık: anlık olan, onu uçarken yakaladığın an bir şeyler ifade etmeye başlar. Neredesiniz ey bilgeler? Şu sizin gördüğünüz dünya nerede? Anlık dediğiniz şeyler? Bilmiyor musunuz? Ben biliyorum.
Sanki hakikat açıldı önümde birden kendimi güçlü hissetmeye başladım, her şeyden daha güçlü. Öyle Şaşka, biliyorum, gülüyorsun şimdi bana; her şeyin efendisi gibi hissediyordum kendimi. Bilmeyenlerin gözlerini kapayan şey bana görünmüştü. En azından bana öyle geliyordu o zamanlar. Hemen ardımdan zincirin önemli bir halkası kapandı, daha ki de en önemlisi, gerçek bir insandan gelen, hani şu ter içinde, ağzı leş kokan, solak, solak olmayan, mide yanması ile kıvranan, gerisi mühim değil ama tam da böyle bir insandan gelen, tıpkı sen veya ben gibi gerçek bir insandan, hani şu bir zamanlar başlangıçta sadece söz vardı diye yazan gibi. Sözleri yerinde kaldı, söyleyen de onları giyindi, sözler bedeni oldu. Bu tek ve gerçek ölümsüzlüktü. Başka türlüsü yok. Geriye kalan her şey mezarlığın bok çukurunda...
...
Belki de saçma olan sözcükleri bu kadar sevmek. Çılgınlık derecesinde seviyordum onları. Onlarsa arkamdan kaş göz işareti yapıyorlardı.
Benimle dalga geçiyorlardı!
Sırtımı sözcüklere dayadığım oranda, sözcüklerle bir şeyleri anlatmada ne kadar güçsüz kaldığımı daha açık görüyorum. Daha doğrusu, sözcükler kendime ait bir şeyler yaratmamı sağlayabilirler ama kendini de sözcüklerle öremezsin ki. Sözcükler yalancı. Yüzmek için izin istiyorlar senden, sonra da gizlice yelkenleri şişirip çekip gidiyorlar, kıyıda tek başına kala kalıyorsun.
En önemlisi de, gerçeğin hiç bir sözcüğün içinde rahat edememesi. Gerçek, insana dilini yutturur. Şu hayatta yaşanan dişe dokunur şeylerin hiçbiri bir sözcüğün içine sığmaz. Bugüne kadar başından geçenlerin sözcüklerle anlatılabileceği fikrine kapılırsan, bil ki başından hiçbir şey geçmemiş demektir.
Şasenka, sanırım her şeyi birbirine karıştırdım ama ne yapayım öyle ya da böyle konuşasım var. Hem ne kadar karıştırırsam karıştırayım beni anlayacağını biliyorum.
Kelimelerin kifayetsizliğinden bahsediyordum. Eğer kelimelerin kifayetsizliğinin farkına varamıyorsan kelimelerin ne ifade ettiklerini bilmiyorsun demektir. ”
― Mihail Şişkin

“...Apocalipsa e din cauza fricii de moarte personală. Moartea generală este o dreptate care te liniștește. E groaznic să mori, pentru că e jignitor să rămâi în urmă - alții se duc mai departe și vor vedea ceea ce pentru tine va rămâne pentru totdeauna ascuns după cotitură. De aceea în Apocalipsă lucrul cel mai neplăcut e că n-o să fie.
Apocalipsa, de fapt, uite-o aici, cotidiană, geroasă, cu viscol, e pur și simplu întinsă în timp. Toți mor, numai că nu în același timp. Dar, de fapt, care e diferența dacă pleacă așa sau altfel, lumi întregi, generații, imperii. Unde e Bizanțul? Unde sunt romanii? Unde sunt elinii? Nimic. Nu mai e nimic. Nimic și nimeni, nici învingători, nici învinși. Totul a dispărut - pur și simplu, nu așa teatral, precum ”cerul legat ca un pachet”, ci cotidian. Omul din toate vrea să facă o tragedie - și neapărat la grămadă, în masă, să aibă un efect mai mare. Îl citești pe Ioan, dar ăsta e Hanjonkov.”
― Mihail Šiškin, Părul Venerei

“Decât să pui întrebarea: ”Se poate?”, atunci mai bine să nu întrebi niciodată, o să ți se răspundă ”Nu se poate”. Omul poate numai lucrurile pe care singur le consideră posibile pentru el. Mai simplu, ai dreptul la tot. Numai că, în acest timp, pentru tot ce faci și spui, va trebui să răspunzi, pentru fiecare pas și pentru fiecare cuvânt. Am înțeles acolo ce înseamnă libertatea. Nu e în niciun caz lipsa sârmei ghimpate. Nu. Este lipsa fricii. Este atunci când nu ai de ce să te apuci. Când nu ai nimic, deci nu te temi să pierzi ceva. Când ai spus un cuvânt și te duci după el până la capăt.”
― Mihail Šiškin, Părul Venerei

“Promatrala sam kako crta olovkom i primijetila da crtež, ako joj se čini da nije dobar, za nju jednostavno prestaje postojati, više ga ne vidi, crta na istom listu drugi - ne primjećuje stare crte, vidi samo nove.

Treba naučiti tako živjeti.”
― Mihail Šiškin, Письмовник

“Ihmisillä, jotka ovat valmiita taistelemaan vapautensa puolesta, on ihanat kasvot.”
― Mihail Šiškin, Sota vai rauha - kirjoituksia Venäjästä ja lännestä