Goodreads helps you follow your favorite authors. Be the first to learn about new releases!
Start by following ოთარ ჭილაძე "გოდორი".
Showing 1-3 of 3
“— გაცივდები — წამოსცდა ელიზბარს.
— მე უკვე გავცივდი, ძია ელიზბარ... რახანია მცივა... გაჩენის დღიდან... ციხე სიცივეა. სულ გცივა, წევხარ — გცივა. ზიხარ — გცივა. დადიხარ — გცივა. კი არ ეჩვევი სიცივეს, ამის შეჩვევა არ შეიძლება, თანდათანობით, შენც სიცივე ხდები, სიცივის ნაწილი... აი, დამადეთ ხელი, ყინულივით ვარ... პაიკი კლავს მამას და ხდება არარაობა..”
―
— მე უკვე გავცივდი, ძია ელიზბარ... რახანია მცივა... გაჩენის დღიდან... ციხე სიცივეა. სულ გცივა, წევხარ — გცივა. ზიხარ — გცივა. დადიხარ — გცივა. კი არ ეჩვევი სიცივეს, ამის შეჩვევა არ შეიძლება, თანდათანობით, შენც სიცივე ხდები, სიცივის ნაწილი... აი, დამადეთ ხელი, ყინულივით ვარ... პაიკი კლავს მამას და ხდება არარაობა..”
―
“სჯობს საგიჟეთში ისევ გიჟებისმონარჩენი კატლეტი ვჭამო
და გავაგრძელო დაკარგულის ძიება ჯიუტად...
საგნის დაკარგვა როდი ნიშნავს საგნის გაქრობას!
სამარადისოდ და უკვალოდ ის ქრება მხოლოდ,
რის დაკარგვასაც ვეგუებით... მაგრამ თუ ვიგრზნობთ,
რომ ჩვენს სიცოცხლეს უიმისოდ აზრი არა აქვს,
ისიც ბრუნდება, უფრო სწორად, კვლავ იბადება,
და, ერთ დღეს, როგორც წყლიდან მიწა, ან რძიდან ყველი,
პირველყოფილი ბრწყინვალებით ამოიზრდება...”
―
და გავაგრძელო დაკარგულის ძიება ჯიუტად...
საგნის დაკარგვა როდი ნიშნავს საგნის გაქრობას!
სამარადისოდ და უკვალოდ ის ქრება მხოლოდ,
რის დაკარგვასაც ვეგუებით... მაგრამ თუ ვიგრზნობთ,
რომ ჩვენს სიცოცხლეს უიმისოდ აზრი არა აქვს,
ისიც ბრუნდება, უფრო სწორად, კვლავ იბადება,
და, ერთ დღეს, როგორც წყლიდან მიწა, ან რძიდან ყველი,
პირველყოფილი ბრწყინვალებით ამოიზრდება...”
―
“— მე რაც ვიცოდი, ყველაფერი გასწავლეთ — დაიხია უკან ელიზბარმა.
— არა! მთავარი არ გისწავლებიათ! — უარესად აღეგზნო ანტონი.
— რა? ხეზე ასვლა? — შემრიგებლურად გაიცინა ელიზბარმა.
— არა, ხიდან ჩამოსვლა! ხეზე ასვლა გადარჩენა არ არის. ხეზე ასვლით, შეიძლება, დროებით დააღწიო განსაცდელს თავი, მაგრამ ხეზე ასასვლელად რომ გაგიხდება საქმე... — გაიცინა ანტონმაც. მღელვარებისგან თუ სიცივისგან, ჯერ კიდევ ძაგძაგებდა და კბილი კბილზე უხვდებოდა ლაპარაკისას.”
―
— არა! მთავარი არ გისწავლებიათ! — უარესად აღეგზნო ანტონი.
— რა? ხეზე ასვლა? — შემრიგებლურად გაიცინა ელიზბარმა.
— არა, ხიდან ჩამოსვლა! ხეზე ასვლა გადარჩენა არ არის. ხეზე ასვლით, შეიძლება, დროებით დააღწიო განსაცდელს თავი, მაგრამ ხეზე ასასვლელად რომ გაგიხდება საქმე... — გაიცინა ანტონმაც. მღელვარებისგან თუ სიცივისგან, ჯერ კიდევ ძაგძაგებდა და კბილი კბილზე უხვდებოდა ლაპარაკისას.”
―
