Nadia de Vries

“Je hoeft me niet lief te hebben, maar ik wil dat je erkent dat ik er ben, en dat mensen zoals ik door je dagen zullen sluipen. (...) Je zult zien dat er leuke, herkenbare mensen zijn met onverbiddelijke chaos in hun hoofd en misschien zul je ooit zelfs van eentje houden.”
― Nadia de Vries, Kleinzeer

“Er is niets zeldzaams aan rouw. Het maakt je niet uitverkoren of bijzonder. Integendeel, je gedrag is voorspelbaar. Je beroept jezelf op de handelingen die al duizenden keren zijn verricht voordat jouw verdriet een naam had. Je revalueert de betekenis van liedjes en snijbloemen. Je troost jezelf met overgebleven truien en kettingen, die je aan de verlorene doen denken en die je, daarom, zelfs tijdens een douanecontrole dicht bij je draagt, opdat het verleden intact wordt gehouden.

Zolang er een spoor van de verlorene in de levende wereld achterblijft, zal er een doorstroomkanaal zijn waardoor ze terug kunnen komen.”
― Nadia de Vries, De bakvis