نگار ولی زادگان

“«چیزهایی که دلم واسه‌شون تنگ می‌شد تو این دوازده سال دارن کم و کمتر می‌شن. در حال حاضر لیست اون‌قدر کوچیکه که محدود شده به کیک‌ها و قنادی‌ها... مثل این‌که واقعاً تو ذهنم مملکتم چکیده شده توی یه بقچه خوراکی.»
«شایدم هنوز گشنه‌ته.»
«نه... می‌دونی... داشتم فکر می‌کردم شاید آدم وقتی چیزی رو دوست داره یا دلش براش تنگ می‌شه ولی نمی‌تونه نزدیکش باشه، آروم‌آروم شروع می‌کنه به کم کردن اهمیت اون چیز توی ذهنش. وگرنه چه‌طور ممکنه با دل‌تنگیِ دائمی شب و روز رو گذروند؟»”
― نگار ولی زادگان, در خاطر دو گیلاس شامپاین

“. زوج‌ها وقتی در اوج درگیری‌هاشان هستند بیشترین نمایش خوش‌بختی را می‌دهند. به مسافرت‌های رؤیایی می‌روند. توی عکس‌هایی که می‌گیرند انگار که جدانشدنی‌اند. مثل چسبی خشک‌شده بین دو سرانگشت می‌ماند، مثل بستنی دوقلو. اما همین درهم ممزوج‌شده‌ها، با یک حرکت ناگهانی کنده می‌شوند. مثل دو تکه از یک چینی شکسته که یا باید باهاش خداحافظی کرد یا بندش زد. آن لحظه‌ای را که چینی می‌افتد زمین، فقط خود چینی می‌بیند. دیگران بعدتر که می‌آیند توی اتاق می‌بینندش. اما اگر به چند روز قبل استناد کنی، همه‌چیز عالی‌ست. چینی روی میز کنسول روبه‌روی آینه‌اش نشسته بود و رخشندگی آفتاب بعدازظهر روی ظرافت‌های آن می‌رقصید، عالی‌تر از عالی.”
― نگار ولی زادگان, در خاطر دو گیلاس شامپاین