Cansu Canan Özgen

“Çocuk istemiyordu, yeterince çocuk yetişkinler yüzünden acı çekiyordu. Hiç kimse çocukluğunu yara almadan bitiremiyordu. Bir ömür o yaraları iyileştirmekle geçiyordu. Ölümden sonra istisnasız tek kural buydu. Mutlu geçtiği düşünülen bir çocukluğun bile bıraktığı izlerin bir kısmının yara olduğunu anlamak için o yarayla sınanmak gerekiyordu.”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran

“Zaten hatıralar biz her hatırladığımızda şekil değiştirmiyorlar mıydı? Neyi reva ya da hak gördüysek kendimize, o pencereden bakmıyor muyduk geçmişimize? Bazen mağdur bazen zalim, bazen kahraman bazen hain olmuyor muyduk hikâyelerimiz de?”
― Cansu Canan Özgen, Dalgakıran