Mariken Heitman

“Gehurkt onder het bladerdak knippert de haas met zijn neus, niet met zijn ogen. Rustig maar, dwingeland. Ze heeft hem niet nodig om haar te wijzen op de grootste aller angsten: veel meer dan incontinentie, pijn of de rolstoel vreest ze het verliezen van haar verstand. Bang dat door de gaten in haar brein het verband verdwijnt. Dat uit haar hersenen, als uit een los gevlochten mand, woorden, logica en herinneringen lekken, dat er in het zo ontstane luchtledige nooit een idee op een ander idee botst, zodat uit die fusie een nieuw idee geboren wordt: nooit meer een nieuw idee. Uren surfen op het internet, zoiets stelt ze zich erbij voor, herkauwde kennis doorslikken die zonder raamwerk integreert, een lukrake kralenketting die iedere betekenis ontbeert. Dat je hele bestaan voor altijd op het puntje van je tong blijft liggen, totdat je zelfs dat vergeet. De horizon zien maar nooit bereiken. Als zij straks bestaat uit fragmenten, wie is er dan nog om dat vast te stellen?”
― Mariken Heitman, De mierenkaravaan