ابوالعَلاء المَعَرّی’s Followers (1)

ابوالعَلاء المَعَرّی

Born

in Syrian Arab Republic

December 27, 0970

Died

December 26, 1056

edit data

ابوالعلاء المَعَرّی، شاعر و دگراندیش برجسته‌ی تاریخ اسلام است. نام‌اش احمد بن‌عبدالله بن‌سلیمان بود و به‌سالِ 363 هجری در شام زاده شد. در 4ساله‌گی در اثر ابتلا به‌آبله کور شد. با این‌حال بسیارتیزهوش بود چنان‌که از 11ساله‌گی شعر گفت و در 20ساله‌گی به‌علومِ زمانِ خود کاملاً احاطه داشت. مشهور است‌که به‌هنگامِ کودکی آوازه‌اش در سراسر شام پیچیده بود و مردم از شهرهای دیگر گروه‌گروه برای دیدن‌اش به معرّة‌النعمان می‌آمدند. حکیم ناصرخسرو قبادیانی بلخی، دگراندیش برجسته و شاعر بزرگِ ایرانی نیز وی‌را درسالِ 438 (هنگامی‌که 75سال داشته) در زادگاهش از نزدیک دیده و شرحی درباره‌ی وی در سفرنامه‌ی خواندنی و ارزشمندش نگاشته است.
ابوالعلاء از 30ساله‌گی به‌بعد گیاه‌خوار شد و از خوردنِ لبنیات و عسل و تخم‌مرغ هم تا پایانِ عمر پرهیز نمود. تمامِ روزهای سال‌را –به‌جز ابوالعلاء المَعَرّی، شاعر و دگراندیش برجسته‌ی تاریخ اسلام است. نام‌اش احمد بن‌عبدالله بن‌سلیمان بود و به‌سالِ 363 هجری در شام زاده شد. در 4ساله‌گی در اثر ابتلا به‌آبله کور شد. با این‌حال بسیارتیزهوش بود چنان‌که از 11ساله‌گی شعر گفت و در 20ساله‌گی به‌علومِ زمانِ خود کاملاً احاطه داشت. مشهور است‌که به‌هنگامِ کودکی آوازه‌اش در سراسر شام پیچیده بود و مردم از شهرهای دیگر گروه‌گروه برای دیدن‌اش به معرّة‌النعمان می‌آمدند. حکیم ناصرخسرو قبادیانی بلخی، دگراندیش برجسته و شاعر بزرگِ ایرانی نیز وی‌را درسالِ 438 (هنگامی‌که 75سال داشته) در زادگاهش از نزدیک دیده و شرحی درباره‌ی وی در سفرنامه‌ی خواندنی و ارزشمندش نگاشته است.
ابوالعلاء از 30ساله‌گی به‌بعد گیاه‌خوار شد و از خوردنِ لبنیات و عسل و تخم‌مرغ هم تا پایانِ عمر پرهیز نمود. تمامِ روزهای سال‌را –به‌جز دو عیدِ فطر و قربان– روزه می‌گرفت و هرگز ازدواج نکرد و فرزندی به‌جای نگذاشت (در اشعارش نیز تولیدمثل‌را به‌مثابه‌ی جنایتی‌نابخشودنی سخت نکوهیده است) در 35ساله‌گی برای تکمیل مطالعات و مصاحبت با اندیش‌مندانِ بزرگِ جهان اسلام به‌بغداد رفت ولی به‌دلیلِ دیدگاه‌های متفاوت‌اش و انتقاداتِ تند و تیزش از احکامِ فقهی اسلامی (که نمونه‌یی‌ازآن‌ها در شعرِ ذیل منعکس شده است) مورد غضب و حتا تکفیر فقها و زاهدان قرار گرفت و ناگزیر به‌زادگاهش برگشت:
تناقُضٌ مَا لَنا اِلّا السکوتُ لهُ
و أَن نعوذَ بمولانا من‌النَّار
کَفُّ بخمس مِیءٍ من عسجد فدیت
مَا بَالُها قُطِعَت فی‌رُبعِ دِینَار!؟
(ترجمه‌از دکتر امیر چناری: این است تناقضی‌که حرف‌اش نزنیم/تا خویش مبادا که به‌دوزخ فگنیم:/دستی‌که به‌فدیه پنج‌صددینار است/دیناری اگر بَرَد، چرا قطع کنیم!؟)
ابوالعلاء در تسلّط بر صرف و نحو عربی شهره‌ی آفاق و زبانزدِ روزگار بوده و در این‌فن چنان‌تسلّطی داشته که شعرا و دانش‌مندان به‌آرای او درین‌باب استناد می‌کرده‌اند. اشعارش بسیار ظریف و درخشان است و به‌وضوح از آبشخور فلسفه و حکمتِ یونانی و ایرانی و هندی سیراب شده است. خیّام، شاعر دگراندیش و بی‌نظیرِ ما، از جهاتی، از اندیشه‌های او تأثیر پذیرفته است و ایرج‌میرزا ستاره‌ی درخشانِ ادبیاتِ پارسی وی‌را در اشعارش ستوده است. ابوالعلاء در 449 هجری / 1057 میلادی در سن 86ساله‌گی در زادگاهش درگذشت.
Abol-alâ Al-Ma'arri ...more