Álvaro Cunqueiro

“Ás vegadas, por facer festa, o señor Merlin saía á eira, e nunha copa de cristal chea de auga verquía dúas ou tres gotas do licor que il chamaba "clos países", e sorrindo, con aquela aberta sorrisa que lle enchía a franca faciana como enche o sol a mañán, preguntábanos de qué coor queríamos velo mundo, e sempre que a min me tocaba responder, eu decía que de azul, i entón don Merlin botaba a iauga, ao áer, e por un segundo o mundo todo, Esmelle todo arredor, as brancas torres de Belvís, as pombas i o can Ney, o roxo pelo de Manoeliña, a branca barba de mi amo, o cabalo tordo, as bidueiras de Quintás i o toxo da coroa do Castro, todo era unha longa nuben azul que pouco a pouco se esvaía.”
― Álvaro Cunqueiro, Merlín e familia