Bert Callu's Blog: Zwaard van Damocles

Na diverse boeken ten geschenke gekregen te hebben - wat een rotzin - omdat het nu eenmaal die tijd van het jaar is waarin mensen geschenken naar elkaar kop gooien om elkaar te bewijzen dat ze elkaar echt wel leuk vinden, is het tijd om mijn boekenkast te reorganiseren: Een kleine 400 boeken - nee, die staan niet allemaal netjes opgelijst in m'n profiel, daar kijk ik te veel tegenop - die ik als een leger wil neerzetten, de ruggen trots hun inhoud en schrijver verkondigend aan ieder die mijn huis betreedt.

Nu zijn aan dat voornemen een aantal problemen verbonden. Ik werk zelf in een bibliotheek en dus wil ik m'n boeken niet alfabetisch sorteren; niemand hoeft z'n weg te kennen in mijn boekenkast behalve ikzelf... je tekent toch ook geen kaart van je hersenen voor iemand anders? Je legt toch ook je dierbaarste geheim niet op tafel bij een eerste kennismaking? Zelfs na 7 jaar samenzijn weet mijn vriendin niet alles... dat het zo moge blijven. Afijn: niet alfabetisch dus. Hoe dan wel? Verschillende mogelijkheden staan me ter beschikking: op grootte, op inhoud, op soort. Niks daarvan voldoet na enig nadenken. Ik ga mijn boeken sorteren op de invloed die ze op mij hadden toen ik ze las. Volkomen persoonlijk en lekker verwarrend voor de man die m'n boekenkast beschouwd want het betekent dat 'American Psycho netjes naast Jules Verne zal staan, die dan weer aanleunt bij Louis-Ferdinand Céline. Iets verder in de rij duiken dan Jonathan Littell en Michel Houellebecq op, om de eerste plank te eindigen met Bezonken rood, Geheime kamers en Het martyrium. Hier zal wel nog stevig over nagedacht moeten worden... ik kan niet ontkennen dat Carrie ook een stevige invloed had toen ik het op jonge leeftijd las, net zoals The Lord of the Rings. Ik hou u - ja, ene fan, ik heb het tegen u - op de hoogte, zelfs al kan het u geen barst schelen.

Het gaat te snel. Nog maar daarnet prees een internetadvertentie me aan dat ik een boek kon bestellen via een online-shop en dat het bestelde, zolang ik voor 10 uur 's avonds mijn order doorgaf, de volgende dag al op mijn deurmat zou liggen. Het ging uiteraard over een e-book... nu zou ik er niks op tegen hebben mocht mijn boek als e-book torenhoge verkoopscijfers scoren, maar zelf hou ik er niet van. Nog liefst koop ik boeken die in een plastic wikkel zitten, die ik er met grijpgrage handjes af kan scheuren... daarna snuif ik graag de geur van een vers boek op. Papier, inkt en belofte. Er alleen al aan denken doet m'n neusvleugels trillen en jaagt mijn hartslag - lichtjes - de hoogte in.

Het gaat te snel. De dag van vandaag moet alles vooruitgaan, liefst aan een tempo dat in mijn ogen simpelweg mensonwaardig is. En dan maar klagen over individualisering en opkomend egoïsme: vertraag de wereld, gij zult veel ongeluk voorkomen. Meer vrije tijd betekent meer tijd om de mensen rondom je te leren kennen.
Beter is, te opperen dat mensen moeten inzien dat ze afhankelijk van elkaar zijn. Wat zou u doen zonder de Keniaan die ervoor zorgt dat uw supermarkt het hele jaar door sperzieboontjes kan aanbieden? Nu is daar geen tijd voor. Het systeem waarin we willens nillens functioneren laat ons niet toe om na te denken over anderen, we hebben te veel met onszelf te stellen.

Ik ben voorlopig best gelukkig om jullie gade te slaan als een koe die naar een sneltrein kijkt en ondertussen lekker herkauwt. Ik hoef jullie leven niet.
Dit is een onafgemaakte gedachtengang. Test het eens bij uzelf, die maken de meerderheid uit en laat ons wel wezen, wie leest dit? Je moet al erg je best doen wil je hier kop of staart aan krijgen.

Goed, Jeroen Brouwers (typ eens in op deze website, aanraders zijn 'Bezonken Rood' en 'Datumloze Dagen') zegt het mooier. Noli me tangere. Schijnt uit de mond van Christus hemzelf gekomen te zijn, waarmee het direct de verstandigste uitspraak was die de man ooit gedaan heeft.

Laat me met rust. Een waarheid als een koe, formaat mammoet. Ik wil niks liever. Driewerf helaas dien ik mezelf onder de mensen te begeven en vinden die mensen het nodig om een bepaalde houding tegenover me in te nemen en die dan ook te veruitwendigen. Zo zijn mensen nu eenmaal: niet gelukkig eer ze hun standpunt hebben duidelijk gemaakt zelfs al kan een blinde zien dat hun standpunt nog de maat van een kleuter niet haalt. Mensen overschatten zichzelf meestal schromelijk, toch waar het gaat om hun mening want laat ons wel wezen - hoewel ik me er zelf aan bezondig - de mening van de meesten stelt niets voor. Lees Plato. 'De Staat' meer bepaald. Uw mening wordt niet gevraagd. Sois belle et tais-toi, dat eerste hoeft niet zonodig, het tweede is een wet. Dura lex sed lex.

Afijn, ik dien me onder de mensen te mengen om geld te verdienen. En ik zou het moeten doen om mijn boek te promoten. Dat laatste heb ik ooit geprobeerd. En opgegeven, het werkte niet. Daarnaast ben ik van mening dat een boek op zichzelf zou moeten staan zonder al te veel hulp van de schrijver. Een idee dat natuurlijk zeer goed aansluit bij mijn misantropische sentimenten. Beter is, te schrijven 'vermoeide sentimenten'. Ik haat u niet maar de kans dat u me moe maakt is levensgroot, zelfs al hebt u onverhoopt iets interessants te melden.

Laat me met rust. Ik ben geen aangenaam gezelschap tenzij ik mezelf daartoe dwing, ik ben niet geïnteresseerd in wat u al dan niet denkt. In mijn hoofd het geluid van twee tegen elkaar op malende molenstenen. Ik verlang gezang, geen meningen. Ik wil verlost worden, niet nog meer belast. Ga, lijd uw leven en laat mij het mijne. Geef de keizer wat de keizer toekomt. Liefst was ik onzichtbaar. Met glimmende oogjes zou ik u gadeslaan; vanuit een veilige positie.

Nu roert het ongetemde zich te veel.
Onze Vader, die in de hemelen zijt, blablabla, verlos ons van onze zonden. Ik ben rabiaat ongelovig, niettemin lijkt verlossing me erg aangenaam.

Soms lijkt de waanzin voor me te zitten. Altijd lacht ze vriendelijk. Het is verleidelijk om mijn hoofd aan haar borst neder te vleien en een verslagen zucht te slaken. Toch weiger ik. Of dat goed is moet de toekomst uitwijzen. We zien wel. Zolang iedereen me met rust laat komt het wel goed. Morgen kerstfeest.