Hakan Yaman

“Yıllardır Amerikan filmlerinin nasıl renklendirildiklerini merak etmeden seyrederken, ilk kez yerli bir renkli film çekildiğinde pek çok sorunun peş peşe gelip, Pelin’in aklında kuyruğa girmelerinin Ömer’e göre basit bir açıklaması vardı. Tünel’den Karaköy Meydanı’na inen kadar Pelin’e bunun nedenini anlatmaya çalışmıştı. Türkiye gibi boynunu Avrupa’ya uzatmış, ancak kıçı açıkta kalmış bir ülke yaşayanlar için Amerika zaten uzak, renkli, pırıltılı bir hayaldi ve hayal perdesine düşen ışığı da tabii ki renkli olacaktı. Oysa Türkiye’de, kavruk kalmış bir coğrafyanın gazetelerinden birinde, mesela Akşam gazetesinin sarı sayfalarında, karanlık fotoğraflarla çevrelenmiş küskün haberleri okuyup da iki ay önce battığında seksen sekiz kişiye mezar olan Dumlupınar denizaltısının akıntı nedeniyle takılamayan kurtarma çanına kafayı takıp, Kore’de bitmeyen çarpışmalarda boş yere ölen Türk askerlerine üzülürken, İnönü’yle, Menderes’le siyah beyaz bir hayatın vurdulu kırdılı sahnelerinde ucuz bir figüran estetiğiyle yuvarlanıp giderken alıştıkları hayatın, birden Ayhan Işık’ın beyazperdedeki tıraşlı yüzüne vuran ışıkla da olsa renklendiğine inanmak zordu.”
― Hakan Yaman

“Tuhaf duygular içindeyim; İzmir’den geziye çıkan kadın sanki ben değilim. Hep düşlerin alacakaranlığında yaşıyorum şu sıralar. Sürekli aynı rüyayı görüyorum. Kireç beyazı bir aydınlığın içinde uyanıyorum deniz karası bir uykudan. Penceremin dışında şarkılar var adını bilmediğim, krizantem çiçekleri, mavi gökyüzünde sakin gezen birkaç silik bulut ve bir akşamüstü var; uzak, sessiz, yapayalnız kalmanın el değmemişliğini yüzüme vururcasına gerçek bir akşamüstü. Uyanıyorum; gecenin serinliği kalıyor geriye, ellerimde karanlığın kokusu.”
― Hakan Yaman, Güz Kokulu Günahlar

“Ağlıyorum ayaklarım büyük, sesim hırıltılı, tok, babam gibi. Kupkuru bir öksürükle dikiliyorum heybetli, kırk beş numara ayaklarımla upuzun. Babam demir kokuyor. Pas pas, ışıl ışıl... Ağzında düdük, başında şapkası demir kokuyor babam. Buram buram ter gibi ağır, isli duman gibi üste sinen, toz gibi yapışan, burna dolan kurum gibi devletin demiri kokuyor babam.”
― Hakan Yaman, Fotoğraftaki Kadın

“Yattığım kaçış uykularından kabuslarla uyanıyorum. Uyandığımda odama bakıyorum, koltuklara, yerdeki halıya, duvardaki saatlere, takvime, kapının arkasında asılı duran pantolonuma bakıyorum. Etraftaki her şey uzamış, irileşmiş, büyümüş oluyor. Bense ufalmış oluyorum, deterjan kokan ıslak çamaşırlar gibi çekmiş küçülmüş oluyorum birkaç beden. Ellerim, annemin elleri oluyor. Çamaşır kokulu, beyaz, tombul, ıslak... Ve ıslak ıslak ağlıyorum karşımdaki karanlığın içinde duran boş yüzlere, güneş dolu ara sokaklara, pencerelerinde paslı tenekeler, tenekelerinde hercai menekşeler duran çocukluğuma bakarak.”
― Hakan Yaman, Fotoğraftaki Kadın