Roelof ten Napel

“Kon je zo met hunkering omgaan? Zonder te streven naar een doel, of zonder het streven als last te ervaren? of op zo'n manier dat die last iets dierbaars werd. Kon ze het verlangen naar haar vader omvormen, zijn dood niet verwerken maar bewonen? Was rouw niet als honger? Marie had die zinnen gelezen en gedacht, ik wil een honger zijn. Ze hoefde het niet, dat ik met al het gewicht van zijn ambities, met zijn dwangmatige verhaal. Het was maar een woord, waarachter zich iets wilds en rijks verborg. Een honger bedekt door een dagdroom aan eten.”
― Roelof ten Napel, Over het zwijgen

“Kunst kon bestaan op een plaats waar een grondstof nog geen einddoel had; een dans gebruikte het lichaam als iets dat nu eenmaal kon bewegen, niet ergens heen.”
― Roelof ten Napel, Over het zwijgen