Κάποιες φορές οι λέξεις αλλάζουν σειρά, χάνουν το νόημά τους και γίνονται χαμόγελο. Και όταν μπαίνουν σε τάξη, σφίγγεις τα χείλη και δοκιμάζεις γρήγορες σκέψεις.Απαντάς σε όλα με μια ματιά. Όχι πονηρή, αλλά αυτήν τη δική σου.Και όταν γελάς, δεν ψάχνεις περισσότερα, εκπνέοντας καπνούς.Ίδιες ανάσες, έτσι μένουν.Κι εσύ κλαις μόλις ξαπλώσεις. Ηρεμείς δύσκολα, αλλά τολμάς να πείθεις τον εαυτό σου.Όταν αφήνεσαι είσαι αλλιώς. Όπως τότε, που γνώριζες λίγα.Μετά άλλαξες μόνο τις ανάσες σου. Με εκπνοές διστακτικές.Κοφτές λέξεις και ακόμα πιο γρήγορες σκέψεις.Λόγια δικά σου και κάτι απ’ τα όνειρα πριν χαθείς.Αλλά μη ζητάς απαντήσεις. Δεν ήσουν έτσι τότε. Κάποτε απαντούσες μόνη σου.Ξέρω… Κι όταν άγγιζες τα δάχτυλα όλα άλλαζαν.Μιλούσες με επαφή, χωρίς τις γρήγορες σκέψεις μέχρι τα μάτια να κλείσουν,και να μείνεις μόνη. Δήθεν.Να συνεχίζεις ό,τι εσύ επέλεξες. Όπως εσύ σκέφτηκες.Και τα δάχτυλα να πλέκονται μεταξύ τους.Μέχρι να είσαι σίγουρη. Να κοιτάξεις λοξά, μέσα απ’ τα σκούρα μαλλιά και…να βεβαιωθείς ότι… ο ύπνος ήρθε,ότι μιλάς μόνη. Λες και δεν σε άκουσα ποτέ… λες και όλα χωράνε στις γραμμές αυτές.Κι εσύ τότε να μιλάς, κανονικά·και να σε ακούω μέσα απ’ τα όνειρα που σκόρπισες, με τα μάτια μου κλειστά.ε.γώ