فصل بهار زمانی که هوا دوکاره بود بین ساعت چهار و پنج بعدظهر گلیم را کشون کشون می بردم توی حیاط پهن می کردمو ولو می شدم روی گیلم ، توی سایه درخت نارنج طاق باز دراز می کشیدمو مست بوی بهار نارنج بودم و سرم توی سایه درخت نارنج و بقیه بدن توی آفتاب به آسمون آبی چشم می دوختم و با ابرها خیال بازی می کردم یکی شبیه شتر با اون فک کجش در حال خندیدن بود ، یا جلوي فلوکس غورباقه ای یا یک چهره شبیه همه مادرهای دنیا بود كه لبخند می زد . اما الان تا سرمو می کنم بالا ، جز غبار نمی بینم ! من که عوض شدمو آسمون هم عوض شده اما ابرها ، هنوز پشت دل من و آسمون دارن شکلک بازی میکنن و می خندن