آزادی عجیب ترین و غریب ترین واژه ایست که تا به امروز شنیده ایم. غریب به این دلیل که از کودکی آن را در لابه لای ویرانه های به ارث گذاشته شده از پدرانمان جسته ایم و عجیب به این دلیل که با اینکه کماکان آن را نیافته ایم ولی حتی ذره ای از عطش دستیابی مان به آن کاسته نشده است.
آزادی به واقع چیست که حتی حاضریم برای تجربه اش جانمان را فدا کنیم و در حالی که سرب های داغ در بدن هایمان جا خوش کرده اند و در خون خود بر روی زمین می رقصیم بازهم آن را فریاد می کشیم.
شاید آزادی بازکردن آغوشمان به روی تفاوت هاست. شاید هم شادمانی دختربچه ایست که بدون توقف به دور خود می چرخد و با موهای مشکی رنگ خود جهان را به تکاپو می اندازد. همان کودکی که می خندد و لبخند بر لبان خسته مان می آورد و به ما یادآوری می کند که هنوز تمام نشده است و باید به جنگیدن ادامه دهیم.
هیچ کداممان نمی دانیم که آزادی واقعا چیست زیرا آن را تجربه نکرده ایم ولی این را به خوبی می دانیم که این بار از اعماق وجود می خواهیم آن را به دست آوریم.