Ναι,τώρα που το σκέφτομαι ‘η ένοικος του Γουάιλντφελ Χολ’ είναι από εκείνα ταβιβλία τα οποία θα μπορούσα να διαβάζω μπροστά από ένα τζάκι (δεν έχω), τοκαταχείμωνο (έχουμε Νοέμβρη με κουνούπια για την ώρα) και να αποκοιμιόμουν σεμια βελέντζα (ούτε από αυτή θα βρεις σπίτι μου) λίγο πριν το πρώτο φως τηςαυγής (θα μ' είχε πάρει ο ύπνος, δεν αντέχω).

Αφήνονταςόμως τη φιλοπαίγμονα διάθεσή μου στην πρώτη τελεία αυτού του κειμένου, θέλω ναδηλώσω απερίφραστα ότι παρόλο που επρόκειτο για ένα μυθιστόρημα του 19 αιώνα,με έντονο το θρησκευτικό στοιχείο αλλά και το ανάλογο συγγραφικό ύφος με την ενπολλοίς επιστολική του γραφή, θέλω λοιπόν, πες το, μας έσκασες, να γράψω, ότιτο απόλαυσα. Και δεν ήταν μικρό το διάστημα, κάτι λιγότερο από ένα μήνα, πουμου πήρε για να διαβάσω τις αρκετά πυκνές σχεδόν 800 σελίδες του. Βάλτε μέσα σ'αυτές και το εξαιρετικό επίμετρο της μεταφράστριας του βιβλίου, ΣοφίαςΑυγερινού.

Η μικρήλοιπόν αδελφή αυτής της διάσημης οικογένειας (βλέπε ‘Ανεμοδαρμένα ύψη’ και όχιμόνο) μας παρουσιάζει στο δεύτερο της μυθιστόρημα, δυο έγραψε, μια τοιχογραφίατης εποχής, εστιάζοντας στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τις σχέσεις τωνδυο φύλων, τον γάμο, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονταν οι άντρες το ρόλοτης γυναίκας μέσα κι έξω απ' το σπίτι, τους περιορισμούς και τις απαγορεύσειςστο να δρουν κατά βούληση, την οικονομική τους εξάρτηση απ' το ισχυρό φύλο,προβάλλοντας ουσιαστικά ρηξικέλευθες απόψεις, με αποτέλεσμα όταν βγήκε τοβιβλίο να δεχτεί δριμείες κριτικές αφού ουσιαστικά πήγαινε κόντρα στο κατεστημένοτης βικτωριανής εποχής.

Αλλά κιαν ακόμα παραβλέψουμε - εντάξει, δε γίνεται, ας πούμε ότι το κάνω για να γράψωμερικές αράδες ακόμα - αν λοιπόν υποθέσουμε κι όχι παραβλέψουμε πως κάποιος τοδιαβάζει δίνοντας σημασία στα τεκταινόμενα χωρίς να τον ενδιαφέρει και τόσο τοιστορικό πλαίσιο ή ο φεμινιστικός του χαρακτήρας και πάλι θα βρεθεί μπροστά σ'ένα γοητευτικό κείμενο, μια λεπτομερή σκιαγράφηση των χαρακτήρων - σε κάποιασημεία με διάλογο έχεις την εντύπωση ότι παρακολουθείς ένα καλογραμμένοθεατρικό έργο - όπου μ' έναν αργό ρυθμό θα οδηγηθεί στο τέλος ενόςμυθιστορήματος με έντονο άρωμα από κλασική λογοτεχνία.