Pa Raghavan

மனிதனால் முடியாத ஒன்றில்லை என்று திடமாக நம்புபவன் நான். ஒன்று முடியவில்லை என்றால் முயற்சி போதாது என்பது மட்டுமே பொருள். அறிவுக்குப் புலப்படாதவற்றை அற்புதமென்றும் அதிசயமென்றும் வகைப்படுத்திவிடுகிறோம். திரை விலகும்போது அனைத்தும் சாதாரணமாகிவிடுகின்றன. அப்படி இன்னும் விலகாத திரைகளின் மீதுதான் பெரும் படைப்புகள் எழுதப்படுகின்றன.

உரியை எழுதத் தொடங்கியபோது, இதெல்லாம் நடக்கிற கதையா? என்று ஒவ்வொரு பத்தியிலும் ஒருமுறையேனும் வாசகருக்குத் தோன்றுமென நினைத்தேன். ஏனெனில் இந்நாவலில் சாதாரண மனிதர்களும் அதிமனிதர்களும் மிக எளிதாக ஒருங்கிணைந்து பயணம் செய்வார்கள். அதிமனிதர்கள் ஒரு சாதாரண மனிதனின் சிந்தையை ஆக்கிரமித்து அதில் ஏறி அமர்ந்து அவனைச் செலுத்திச் செல்வார்கள். நினைத்த நேரத்தில் நாயாகவும் பன்றியாகவும் பட்டாம்பூச்சியாகவும் பானையில் வைத்த குடிநீராகவும்கூட உரு மாற்றிக்கொள்பவர்கள் நாவலெங்கும் வருவார்கள். யாரும் யாருடனும் பேசிக்கொள்ளவும் தகவல் பரிமாறிக் கொள்ளவும் அவசியமேயில்லை. தேவைப்படும்போது தேவைப்படும் நபரின் மூளையில் ஏறி நிறைந்து அங்குள்ளதைப் படித்துவிட்டு வெளியேறிவிடுவார்கள். அது குறித்துத் திகைப்படையக் கூட யாருக்கும் நேரமிராது. ஆயிரமாயிரம் சாகசங்கள் சாதாரணச் செயல்களாக நடத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

சிறு வயதில் பொருட்காட்சிகளில் மச்சக்கன்னியையைப் பார்த்துவிட்டு இரவெல்லாம் உறக்கமின்றித் தவித்திருக்கிறேன். ஐயோ இந்தப் பெண்ணுக்குக் கால்களே இல்லையே; பாதி மீன் வடிவிலும் பாதி மனித வடிவிலும் எப்படித்தான் வாழ்கிறாளோ, இப்படிக் கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள்ளேயே காலமெல்லாம் படுத்துக் கிடப்பது எத்தனை பெரிய கொடுமை என்று உண்மையிலேயே மனம் வருந்தியிருக்கிறேன். இரு கால்களையும் உள்ளடக்கும் விதமான ஒரு மீன்வடிவக் கீழாடையையே அவள் அணிந்திருக்கிறாள் என்று அப்போது தோன்றியதே இல்லை.

அதிசய உணர்ச்சிகள் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் அளிக்கத்தக்க விதத்திலும் உயிர்த்திருந்த அந்த வயதின் மனநிலையை மீட்டெடுத்துத்தான் இந்நாவலை எழுத ஆரம்பித்தேன். அது எப்படி ஒருவன் சிந்தைக்குள் இன்னொருவன் ஏறி அமர முடியும்? அது எப்படி ஒருவன் சிந்தித்தும் சேமித்தும் வைத்திருக்கும் நினைவுகளைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு வேறொருவனாக அவனை மாற்றி அமைக்க முடியும்?

மெட்ராஸ் பேப்பரில் நாவல் வெளியாகத் தொடங்கிய ஆரம்ப நாள்களில் இதனைக் கேட்காதோர் மிகக் குறைவு. அவர்களுக்கு நானளித்த பதில் – கொலாப் என்றொரு வசதி எப்படி இன்று சாத்தியமாகிறது? ஒரு கூகுள் டாக் பக்கத்தைத் திறந்து நாமொன்றை எழுதி வைத்தால், அதை வேறெங்கிருந்தோ, வேறெவரோ மாற்றி எழுதுவதும் திருத்தி வைப்பதும் இல்லையா? மனிதனின் கண்டுபிடிப்பு செய்கிற ஒரு செயலை மனிதனே செய்யக் கூடாதா?

cloud computing, networking, bluetooth நுட்பம், மால்வேர் ப்ரொட்டக்‌ஷன், firewall technology, chip technology தொடங்கிச் செய்யறிவு வரை மனிதச் சிந்தை கண்டறிந்த அனைத்தும் கண்டறியாதவையாக இருந்த காலமொன்றைக் கற்பனையில் உருவாக்கி அவற்றை ஒரு சாரார் மட்டும் தமது தேவைக்கு இரகசியமாகப் பயன்படுத்தினால் எப்படி இருக்குமென்று எண்ணிப் பார்த்தேன். உரிக்கு நான் எதிர்பார்த்த மாயாஜால வடிவம் அங்கே அகப்பட்டது.

இன்றைக்கு ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாக ஏதேனும் கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது. சாதாரண மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை நுட்பங்களே வடிவமைக்கின்றன. மனிதன் கருவிகளின் அடிமையாகவும் கருவிகள் மனிதச் சிந்தையின் கண்டுபிடிப்பாகவும் சிந்தையைக் கல்வி வடிவமைப்பதாகவும் கல்வியைக் காலம் முடிவு செய்வதாகவும் ஆகியிருக்கிறது.

இக்காலமும் மாறும். வேறொரு காலம் வரும். அது மாறி இன்னொரு காலம் பிறக்கும். பலப்பல கால மாற்றங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் மனிதன் அறியாமையின் முழுமைக்குள் ஒடுங்கிப் போவான். அறியா நிலையே அற்புதங்களைத் தக்க வைக்கும். அதிசயப்பட வைக்கும். அன்றைக்கும் யாரோ ஒருவன் மச்சக்கன்னியின் கீழ்ப்பகுதி இப்படியாகிவிட்டதே என்று எண்ணி வருந்துவான். அன்று இன்னொரு உரி வேறொரு வடிவில் யாராலாவது எழுதப்படும்.

All rights reserved. © 2004-2025 Pa Raghavan .