Κάθε φορά που ένα λάθος επιστρέφει στην πραγματικότητα, είναι αλήθεια ότι σε συντροφεύει μέχρι το τέλος. Σε κρατά δέσμιο στα χνώτα των υπολοίπων και έτσι απλά τηρεί τους κανόνες. Δεν αφήνει περιθώρια για πολλές σκέψεις, ούτε για σπάνιες εικόνες που θα σε ταξιδέψουν πέρα από την καθημερινότητα. Αντίθετα μάλιστα, γεννά προσδοκίες τρίτων και ανησυχίες που αναθεωρούν την ηρεμία του ύπνου σου. Πλέον τα όνειρα είναι σπάνια… μοναδικά ανύπαρκτα και οι στιγμές σπεύδουν να σου κάνουν κακό.Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν αρκεί μόνο αυτό. Η συνέχειά του στέργει με το αποτέλεσμα μοναδικά απέναντί μας και ο νους χάνεται στην φαντασίωση της αποτυχίας. Ένα λάθος δεν αλλάζει μορφή. Διορθώνεται, ανασκευάζεται, εκτυλίσσεται, αλλά παραμένει ενεργό. Στέκει εκεί αντίκρυ και παραμονεύει. Καρτερεί τη μοναδική εκείνη στιγμή που θα το ανακαλέσει κάποιος. Και τότε θα είναι όλα μανιωδώς άρρυθμα. Αλλά δεν βιάζεται, δεν αγωνιά. Εφ’ όσον γεννήθηκε, όλα τρέφονται από την υπόνοιά του και σαν μικροσκοπικοί δορυφόροι το περιτριγυρίζουν.Κι εσύ προς στιγμήν απελπίζεσαι. Εξ αρχής διακρίνεις την αλλαγή και τρέμεις εκφραστικά. Δεν αντιδράς… τουλάχιστον για την ώρα. Αντίθετα συντηρείς την άκαρπη στεγανή σιωπή, που κυριαρχεί στο τώρα.Ένα μικρό λαθάκι είναι αρκετό για να παγώσει την έπαρση και να στεριώσει ακόμα και τους τιποτένιους… τους πιο ανόητους. Γιατί μόνο έτσι μπορούν και αυτοί να σταθούν απέναντί σου. Μόνο έτσι υπάρχει τροφή για τα λυσσασμένα τους κορμιά. Μόνο με τον τρόπο αυτόν επιτρέπεται να αγνοήσουν τις δικές τους λανθασμένες σκέψεις και να υψώσουν, όχι ανάστημα… αλλά τον ήχο από τις φωνητικές τους χορδές. [art by daddolie]Και εν συνεχεία, σαν τα πεινασμένα ζώα που έρπονται νωχελικά από την αδυναμία, ξεπετάγονται από παντού. Ορθώνουν τα σκελετωμένα τους κορμιά και γλείφονται λαχανιασμένα από την ένταση. Εύκολα πλέον αναγνωρίζουν την πληγή, διεκδικώντας κάτι από την σάρκα της ψυχής σου. Πλησιάζουν δειλά, τόσο άψυχα που μόνο ύπουλα θα μπορούσαν να το τολμήσουν. Έτσι έμαθαν, έτσι κάνουν. Ακόμα και τότε, όμως, φοβούνται. Δεν είναι βέβαιοι για την τελική αντίδραση, αλλά πλησιάζουν… εκεί που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τολμούσαν ούτε καν να υπάρχουν, τώρα ανασκευάζουν την προσέγγιση. Είναι και αυτός ένας τρόπος να κερδίσουν χώρο, να κάνουν ένα βήμα προς το μέρος σου και έτσι πρόχειρα να δείξουν ότι υπάρχουν, αγνοώντας την σαπίλα που βράζει μέσα τους. Σχεδόν σέρνουν τη σάρκα τους στο έδαφος, διασπείροντας νοσογόνα κύτταρα στη γη.Προσεγγίζουν το θήραμα από παντού, ταυτόχρονα, θέλοντας υποχρεωτικά να διασπαστεί η άτονη προσοχή του και να σιγουρέψουν την πολλαπλή επίθεση. Τίποτα πια δεν διακυβεύεται, αλλά δεν είναι αρκετό για τη μιζέρια τους. Ακόμα και τώρα, ακόμα και τη στιγμή που πραγματικά ο χρόνος απλά αναδεικνύει την λανθασμένη επιλογή, αυτοί διστακτικά τολμούν να στέκουν απέναντί σου και να ελπίζουν ότι θα γευτούν… κάτι από την λανθάνουσα γεύση σου.Κι όμως, ένα λάθος δεν είναι αρκετό. Δεν αρκεί για να γονατίσεις και να αφεθείς. Ακόμα κι αν αυτό πλέον υπάρχει παντού, απλώνοντας την επιρροή του σε όλο σου το είναι. Η ουσία είναι πια αλλού… στο γεγονός ότι επιλέγεις να μην αντιδράσεις, να μην κουνήσεις το δαχτυλάκι σου έστω και λίγο. Για κάποιο ασύλληπτο λόγο, παγιδεύεις άδικα τον εαυτό σου στην τετελεσμένη αίσθηση της πράξης σου. Όσο λάθος κι αν ήταν, μην το κάνεις χειρότερο. Οφείλεις να σταθείς απέναντί του με πείσμα και να του χαμογελάσεις προκλητικά. Να επιμείνεις στην έντονη έκφρασή σου και το χαμόγελο να μη χαθεί. Αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ… μην στερήσεις το χαμόγελο. Για την ακρίβεια, ας είναι εμφατικό που δεν θα αφήσεις περιθώρια. Ακόμα και αν αυτοί σε πλησιάσουν, έτσι διστακτικά και λυσσασμένα, να παραμείνεις εκεί. Να εδραιώσεις κάτι από την επιλογή σου και τη συνειδητότητα της κατάστασης. Μην τους σκύψεις το κεφάλι και προπάντων μην τους χάσεις απ’ τα μάτια σου. Να τους παρατηρείς. Να τους κοιτάς με βλέμμα μισό. Αυτό είναι που δεν περιμένουν και θα τους ξαφνιάσει. Κάπως έτσι θα κερδίσεις χρόνο για να υπάρξεις πριν την ύπουλη επίθεσή τους. Ανασυγκρότησε μεθοδικά τις σκέψεις σου και διάλεξε με ποιον τρόπο θα επουλώσεις τις πληγωμένες σου σάρκες. Η οσμή δεν θ’ αλλάξει. Πάλι πληγωμένος θα μυρίζεις… απλά τώρα θα ξέρουν ότι έχεις και άποψη. Θα αντιληφθούν ότι δεν αρκεί το λάθος σου, αλλά θα πρέπει να ματώσουν για να σε γευτούν. Θα πρέπει να παλέψουν με την έκφρασή σου. Εσύ απλά φρόντισε να χαμογελάς εμφατικά και να τους δείχνεις το λόγο που θα πονέσουν αν τολμήσουν… τα στραβά δόντια σου.Η μάχη είναι στο νου. Εκεί βαθιά που κανείς ποτέ δεν μπορεί να φτάσει. Όπως ακριβώς και η ψυχή δεν απορροφάται, παρά μόνο ξεγλιστρά στην τελευταία εκπνοή, κάπως έτσι είναι και με το νου. Το χειρότερο χτύπημα στο κρανίο δεν αρκεί για να τον εξερευνήσει ο θύτης. Η πιο βαθιά δαγκωνιά και πάλι δεν απορροφά τις σκέψεις. Ο νους, σου ανήκει. Τον πλάθεις σταδιακά και την κατάλληλη στιγμή, όταν πλέον το σώμα αποϋλοποιείται, βρίσκει διέξοδο και ξεφεύγει. Όσο κι αν σκάψουν μέσα σου, αυτόν δεν μπορούν να τον εγκλωβίσουν. Με την πρώτη ευκαιρία ελίσσεται και περνά ανάμεσα από τα δάχτυλα, από τις ρωγμές του μυαλού τους, από τους πόρους της προσμονής που τους διακατέχει. Ο νους δεν αντιμάχεται… απλά υπάρχει ακόμα και ανάμεσα στα στεγανά τους, ταπεινά μυκτηρίζοντας τις άηχες στιγμές τους.Μόνο τότε φαντάζεις δίκαιος… ακόμα κι αν λανθάνεις στο τέλος. Οφείλεις όμως να στέκεις συνεπής, ακόμα κι αν το λαθάκι αυτό σε έκανε να υποφέρεις. Κι αν ο χρόνος σταμάτησε… εσύ κάν’ τον απλά να εναρμονιστεί με τους υπολοίπους. Αυτούς τους άλλους για τους οποίους ο χρόνος κυλά λυσσασμένα και το αισθάνονται ότι το θύμα τους έχει ήδη απολέσει κάτι από την φρεσκάδα της λανθασμένης του πληγής. Κάπως έτσι όλα επουλώνονται σταδιακά… κι ας μην τους αρέσει. Τώρα το λάθος είναι δικό τους. Σε πλησίασαν αρκετά… όρμα τους, λοιπόν!…Ακόμα όμως και το λάθος είναι μια καλή αρχή… μια αρχή που θα σου χαρίσει μια νέα πρόκληση και στον ερεθισμό αυτόν αρκεί να στεριώσεις μέσα του βαθιά, αλλά και να παραμείνεις υπομονετικός και όχι δύσμοιρος. Γιατί έχει τόσο μεγάλη βαρύτητα, όσο και μια σωστή πράξη… η λανθασμένη, όμως, είναι διπλή πρόκληση. Ίσως και τριπλή… σίγουρα μπορείς να την χαρακτηρίσεις και πολλαπλή.Αφού, λοιπόν, συνέβη ξεκίνα με αφετηρία το λάθος αυτό… πριν οι άλλοι σε προσεγγίσουν, πριν ακουστούν οι άναρθρες φράσεις τους και η δειλία για λίγο κυλήσει έξω από τις ράθυμες φλέβες τους. Κάνε εσύ μια άλλη αρχή και το λάθος απλά θα φύγει, θα αλλάξει, θα υφαρπάξει τα σημάδια του και θα εξαφανιστεί. Εσύ το γέννησες, εσύ μόνο μπορείς και να το αλλάξεις… να το κάνεις να λάμψει και στο τέλος να φωτίσει τον κόσμο γύρω σου. Και τότε όλοι μας θα είμαστε κατάτι πιο σοφοί, πιο δίκαιοι και με δίχως αιτιάσεις και ισχνές δικαιολογίες. Τότε θα έχεις φτιάξει απλά το τέλος του, αφού…όλα στη ζωή έχουν ένα τέλος, εμείς το αρχίσαμε…ε.γώ