ένα μικρό θαύμα: "Οι πόζες της Κλ. μέσα απ' τον φακό του Juan και τις λέξεις του ε.γώ"
photo: Γιάννης Αλμπανέλλης
είναι φορές που ο κόσμος όλος με επιλέγει κι ας μην το γνωρίζω. Ανυποψίαστη μικρή.Αγγίζω πράγματα συνηθισμένα, φωνάζω λέξεις…στήνω πόζες με τα μάτια σκυφτά και μαθαίνω.Να γίνομαι ένα με εμένα· εμένα κι εσένα.Με δάκρυα ανάμεικτα κοιμάμαι χωρίς να σε γνωρίζω, χωρίς να με αναγνωρίζω.Κι όμως, σου ανήκω. Μαζί αναπνέουμε.Κινείσαι μέσα μου· πιο βαθιά μου, πιο δικός μου!Μια ακόμα πόζα, με δίχως προσοχή. Στην θέση μου.Με το ίδιο βλέμμα. Ίσως και η ίδια αίσθηση.Άλλαξε το μέσα μου. Αυτό δεν χωράει πουθενά.
Γίνομαι κάτι απ’ τις στιγμές και αφήνομαι. Δεν φοβάμαι πια.Νιώθω εσένα να υπάρχεις στις πόζες κι εμένα να σκύβω το βλέμμα μέχρι λίγο πριν.Ο χρόνος μάς κυλά· εσένα και εμένα.Όλα αλλάζουν σε μια δυνατή ανάσα. Η μητρική μου εκπνοή και μια πρώτη εισπνοή από εσένα, μικρέ μου.Και μετά εσύ κλαις στην αγκαλιά μου.Εγώ να χαμογελάω με δάκρυα δικά μας.Όχι για την πόζα. Αυτές χάθηκαν λίγο πριν.Δεν υπάρχουν πια. Απλά δεν·μόνο η στιγμή μας.ε.γώ