“همسر او‌ به گونه ای زیبا و‌جذاب است که گاه انسان دچار اشتباه می شود و نمی داند که آیا با یک انسان زنده روبرو است یا با یک‌ عروسک کوکی. من تمام مدتی که کنار او‌ نشسته بودم در پی این بودم که دست به بازوها، به شانه ها و یا به پاهایش ببرم تا مطمئن شوم که او یک عروسک‌ سخنگو نیست. این زن در گفتگو و صحبت ها تنها از دوجمله استفاده می کرد: آخ چه خوب، آخ چه نفرت انگیز. این شکل صحبت کردن او در ابتدا برایم کسالت آور و‌خسته کننده بود، ولی بعدا به نوعی شیفته ی آن شدم و برایش از مسائل جوراجور و مختلف حرف زدم- درست مثل وقتی که آدم سکه داخل یک دستگاه خودکار می ریزد، تا عکس العمل آن را ببیند.”