“Խաղաղ առավոտ էր, քաղաքը՝ դեռ պարուրված մթով, հանգիստ ու անխռով փռված անկողնում: Ամառն իր տիրապետությունն էր հաստատում արդեն, քամին բարակ էր` ամռանը հատուկ, երկար էր, ջերմին և հանդարտավետ աշխարհի շունչը: Մնում էր միայն վեր կենալ, գլուխը հանել լուսամուտից և հասկանալ. վրա է հասել ազատության ու կյանքի իսկական ժամանակը իրոք, վրա է հասել ամռան առաջին առավոտը:”