“- Լի, քո սխալը սա է. մոռացել ես, որ մի օր՝ վաղ թե ուշ, մարդ պիտի դուրս գա էս անտերի միջից և էլի կեղտոտ ամաններ լվա ու անկողին հավաքի: Իհարկե, քանի դեռ ներսում ես, մայրամուտը համարյա հավիտենություն է տևում, օդն անուշահոտ է, տեղդ՝ տաք: Ինչ ուզում ես, որ երկար տևի, երկար է տևում: Բայց դրսում երեխաները սպասում են ճաշին, ու նրանց շորերի պոկված կոճակներն էլ պիտի կարվեն: Եվ հետո՝ արի ծուռ նստենք, շիտակ խոսենք, Լի. ինչքա՞ն կարելի է նայել մայրամուտին: Ո՞ւմ է պետք, որ մայրամուտը ձգվի ու ձգվի: Ո՞ւմ է պետք, որ չտեսնված տաք լինի: Ո՞ւմ է պետք, որ անընդհատ անուշ հոտ գա: Ախր որոշ ժամանակ անց էլ ո՞վ կնկատի: Լավ է մեկ-երկու րոպե՛ նայես մայրամուտին: Դրանից հետո սիրտդ ուրիշ բան է ուզում: Մարդն էդպես է, Լի: Ո՞նց ես դա մոռացել:
- Մոռացե՞լ:
- Մենք սիրում ենք մայրամուտը, որովհետև օրվա մեջ մի անգամ լինում է ու անցնում:”