“Նա որսաց դողը… Բայց ինչի՞ց էր: Ախր մայրիկն ավելի մեծ էր, ավելի ուժեղ, ավելի խելացի, քան ինքը, չէ՞: Տեսնես նա է՞լ էր զգում անորոշ սպառնալիքը, խավարից դուրս սողացող փորձանքը, որ պահ էր մտել ներքևում: Ուրեմն մեծանալով ուժեղ չե՞ս դառնում: Մեծ լինելը մխիթարություն չէ՞: Ուրեմն ապավեն չկա՞ կյանքում: Ոչ մի քիչ թե շատ հուսալի հենարա՞ն կեսգիշերների վերահաս հարձակմանը դիմանալու համար: Կասկածները պաշարել էին նրան: Պաղպաղակի սառնությունը նորից շունչ առավ կոկորդում, ստամոքսում, տարածվեց մեջքին և ձեռուոտքին. նա միանգամից սառույց կտրեց, ասես անցյալից դեկտեմբերյան քամի էր փչել:
Հասկացավ. բոլոր մարդիկ էլ էսպես են, ամեն մեկը՝ մենակ, ինքն իր հետ: Մեն-մենակ, առանձին բազմության մեջ ու միշտ վախեցած: Այ, հիմիկվա պես: Եթե ճչար էլ, օգնություն կանչեր, ի՞նչ օգուտ:”