“از پدرم نامه آمده است. درست چهل و هشت روز است که رفته است کویت. وقتی که پدرم رفت کویت شبها عجب دلگیر شد. هنوز بوی تنش از اتاقش بیرون نرفته است. روفرش دراز میکشم، بوش توتونش دماغم را پرمیکند. چهل و هشت شب است که جاش خالی است. وقتی که دور هم مینشینم انگار که صدای نماز خواندنش را میشنوم و انگار که تو اتاق خودش رو سجاده نشسته است و ورد میخواند.”