“Ганцаардалдаа өөрөө ч хань болж чадахгүй
Ганцаараа.
Гэрийн хаалга ард хаагдах чимээг ганцаардлын чимээ гэж бодох болсон
Өглөө цай уусан аяга орхисон байрандаа угтах,
Өлөн тоос ширээнд буусан байхыг
Өнөөх ганцаардлын төрх гэж итгэх болсон
Хөнжлөөсөө өөр хэний ч биш Өөрийнхөө үнэрийг үнэртэж байгаа
Өнөр энэ дэлхийд хамгийн ихээр ганцаардаж хүн гэж мэдсэн.
Өөртэйгөө ууж хоосон лонхонд нь
Цаасаар цэцэг урлаж хийх Түүндээ хөөрөх
Тэгснээ гэнэт чимээгүй болж
Хэсэг бодлогошрох
Хэнээс ч юм сэтгэл хайх Хэнтэй ч хамаагүй үг солихыг хүсэх”