“Ο παπάς ήταν από τη φύση του εκρηκτικός τύπος και ευερέθιστος σε ό,τι αφορούσε την περηφάνια του. Ειδικά όταν έβλεπε πως καταλάμβανε την περιουσία του κάτι τόσο ελάχιστα συγκεκριμένο και τόσο αδέξιο, κάτι τόσο τιποτένιο και ανόητο, τόσο συγκεχυμένο και ασπόνδυλο, τον συνέπαιρνε οργή. Με το νερό εμφανίζονταν αμέσως κάτι ξεδιάντροπα βατράχια, γυμνά και σιχαμένα, που επί μονίμου βάσεως καβαλίκευαν το ένα το άλλο και συνουσιάζονταν με προσήλωση, βγάζοντας αποκρουστικές τσιρίδες. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η φωνή του διαβόλου – διαπεραστική, υγρή, βραχνή από την ηδονή, τρεμουλιαστή από αστείρευτο πόθο.”