“تو مترو اساسا همیشه شبه و پیگیری زمان با این دقت اصلا با عقل جور در نمیاد. وقتت رو همین‌طوری بگذرون تا ببینی زمان چطوری خودش رو باهات هماهنگ می‌کنه. خیلی جالبه، عوض می‌شه. حتی متوجهشم نمی‌شی. دیگه قطعه قطعه و تقسیم شده به ثانیه، دقیقه و ساعت نیست. زمان مثل جیوه‌ست، اگه پخشش کنی دوباره جمع می‌شه. هم جنس و هم نوع خودش رو پیدا می‌کنه. مردم رامش کردن، تو قالب ساعت جیبی و ساعت دیواری درش آوردن. برای اونایی که زمان رو روی زنجیر نگه می‌دارن، هموار پیش می‌ره. ولی اگه آزادش کنی، می‌بینی که پیشرویش برای هرکس متفاوته. برای بعضیا آروم و آهسته‌ست. گذرش رو تو هر دود سیگاری که فرو می‌بری و بیرون می‌دی، می‌شه شمرد. برای بعضی‌ها با سرعت جلو می‌ره و فقط زندگی‌های قبلیشونه که گذرش رو براشون محسوس می‌کنه.”