“Όλος ο γιαλός ροδίζει γύρω. Τα κύματα φρικιούν ήρεμα, και το φωσφόρισμα των ανταυγάζει αποχρώσεις ερυθρού γαροφάλλου. Η Αλοϊνα, η νοικοκυρά της πρώτης οικίας, αριστερά από του Μορφούλη, άνοιξε την πόρτα του μπαλκονιού της και τινάζει εις την θάλασσαν τα σινδόνια της. Τίς οίδε; θα έχει ιδεί κακόν όνειρον, πώς της έκαμαν μάγια, και προσπαθεί να ρίψει εις τα κύματα την κακήν γοητείαν. Ημάς όμως δεν μας κολλά. Η θάλασσα είναι αγνή, αμόλυντος.”