Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης > Quotes

“Το επ’ εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως δε κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

“Εγώ ηξέυρω ότι ο κόσμος τοιούτος είναι κατασκευασμένος, δια να κλεφτη κανείς και να σκοτώνη. Και αυτοί που κάνουν τον αφέντη έχουν κλέψει και σκοτώσει πολύ περισσότερα”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

“Τι εζήτει η Βενετία πέμτουσα τους στόλους τούτους εις το Αιγαίον. Ότι ζητεί ο σφαγεύς παρά του θύματος, τας σάρκας αυτού ίνα κορέση την πείνα του. Διατί αι ιδιωτικαί αυταί και κεκυρωμέναι με τα σήματα του Αγίου Μάρκου επιχειρήσεις; Διατί οι τοσούτοι εργολάβοι των κατακτήσεων, των ως διαδημοπρασίας εκτελουμένων; Η Βενετία προσηγόρευευν ευατήν πολιτείαν, και είχες υιούς τυράννους. Τοις έδιδε το χρίσμα της και τους έπεμπεν ινα κατακυριεύσωσι της γης. Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνήσια κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή ου τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε δια της βίας, τώρα δια του δόλου ... και δια της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγόμενους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς την βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των ...”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Οι έμποροι των εθνών

“Κατέστειλε το πάθος, επραΰνθη, κατενύγη, έκλαυσε κι εφάνη ήρως εις τον έρωτά του - έρωτα χριστιανικόν, αγνόν, ανοχής και φιλανθρωπίας.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Έρως - Ήρως

“Η Πούλια κάθε δειλινόν εμαγείρευε το φαγί εντός του στενού, υπό τα σμίγοντα γείσα των δύο γειτονικών πενιχρών οικίσκων. Έσκυφτεν εις το πυρ, εφύσα με το στόμα της, εκοκκίνιζον ως υπό πυρετού τα μάγουλά της, κ' οι δύο πλόκαμοί της οι χρυσοί εκρέμαντο κυμαινόμενοι εις τα νώτας της, έως την οσφύν της την λιγνήν.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

“Και ήταν εκείνη άνασσα του δρυμού, δέσποινα αγρίας καλλονής, βασίλισσα της δρόσου...
Από τα φύλλα της εστάλαζε κ' έρρεεν ολόγυρά της "μάννα ζωής, δρόσος γλυκασμού, μέλι το εκ πέτρας". Έθαλπον οι ζωηφόροι οποί της έρωτα θείας ακμής κ' έπνεεν η θεσπέσια φυλλάς της ίμερον τρυφής ακηράτου. Και η κορυφή της βαθύκομος ηγείρετο ως στέμμα παρθενικόν, διάδημα θείον...
Μ' έθελγε, μ' εκήλει, μ' εκάλει εγγύς της.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Υπό την Βασιλικήν Δρυν

“Το παράθυρον του ιδού ανοικτόν και φωτισμένον. Ο γερο-Χαρμόζος, με τα νυκτικά του, κάθεται πλησίον, καπνίζει την πίπαν του, και αναπνέει απλήστως την ψυχράν αύραν. Μία φλόξ λάμπει ίσα με την βάσιν του παραθύρου. Έχει ανάψει το καμινέτον του δια να ψήσει καφέν.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τα ρόδινα ακρογιάλια και άλλα διηγήματα

“Η χώρα Ν... δεν φοβείται το θανατικόν”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Η μετανάστις

“Το μυστηριώδες αίσθημα του υπερφυσικού κόσμου, όπερ παρά πάσαν επιστήμην και πάντα θετικόν συλλογισμόν. επιδρά πάντοτε επί των καρδιών των ανθρώπων και ιδίως του ασθενούς φύλου , ήτο παρά τοις προγόνοις ημών, ως γνωστών, λίαν ισχυρόν.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Οι έμποροι των εθνών

“Ηξεύρετε ότι, αν ο δήμιος είναι άξιος περιφρονήσεως, ο δικαστής όστις κρύπτεται όπισθεν αυτού, είναι συνένοχος του, αίτιος της ενοχής του δήμιου μάλιστα και είναι άξιος πολλαπλασίας περιφρονήσεως”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Οι έμποροι των εθνών

“..την αιδώ και την συστολήν ωνόμαζον βλακείαν, την εγκράτειαν και την σωφροσύνην ευήθειαν. Την διαφθοράν και την λαγνείαν ωνόμαζον "φυσικά πράγματα".”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

“Να μη παραδίδεται εις την σκέψιν, εις την θλίψην, εις την μελαγχολίαν. Τι θα εγένετο η ανθρωπότης, αν έκαστος κατεβάλλετο υπό της πρώτης συμφοράς, ήτις τω επέρχεται; Αλλ' η ανθρωπότης είναι τόσον ισχυρά, ώστε τοσαυται απ' αιώνων καταστροφαί δεν ηδυνήθηκαν ουδέ θα δυνηθώσι να την καταβάλωσιν. Αν τα άτομα αποθνήσκουσιν, αποθνήσκουσιν υποχωρούντα εις τον νόμον της φύσεως, αλλ'η ανθρωπότης οφείλει να μείνη.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Η μετανάστις

“Ήτο άρα αληθής η επαγγελία, ης τας λέξεις επέγραφον οι ζωγράφοι της Βυζαντιακής σχολής επί των σελίδων ανοιχτού βιβλίου γραφόμενου συνήθως επί τινος εικόνος; Η επαγγελία η λέγουσα "Δεύτε προς με... καγώ αναπάυσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου... και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών";... Φευ, τας λέξεις ημών, τας λίαν σεπτάς τότε, εχάραττον οι Βυζάντιοι ζωγράφοι επί των εικόνων με χαρακτήρες συντετμημένους και συμβολικούς! Και τα ρήματα της κατανυκτικής εκείνης απλότητος και αληθείας είναι σήμερον παρά πάσι και των σφηνοειδών δυασαναγνωστότερα...”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Οι έμποροι των εθνών

“Κ᾽ ἐνόμιζεν ὅτι ἔφευγε τὸν κίνδυνον καὶ τὴν συμφοράν, καὶ τὴν συμφορὰν καὶ τὴν πληγὴν τὴν ἔφερε μαζί της. Κ᾽ ἐφαντάζετο ὅτι ἔφευγε τὸ ὑπόγειον καὶ τὴν εἱρκτήν, καὶ ἡ εἱρκτὴ καὶ ἡ Κόλασις ἦτο μέσα της.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Η φόνισσα

“Όλος ο γιαλός ροδίζει γύρω. Τα κύματα φρικιούν ήρεμα, και το φωσφόρισμα των ανταυγάζει αποχρώσεις ερυθρού γαροφάλλου. Η Αλοϊνα, η νοικοκυρά της πρώτης οικίας, αριστερά από του Μορφούλη, άνοιξε την πόρτα του μπαλκονιού της και τινάζει εις την θάλασσαν τα σινδόνια της. Τίς οίδε; θα έχει ιδεί κακόν όνειρον, πώς της έκαμαν μάγια, και προσπαθεί να ρίψει εις τα κύματα την κακήν γοητείαν. Ημάς όμως δεν μας κολλά. Η θάλασσα είναι αγνή, αμόλυντος.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Τα ρόδινα ακρογιάλια και άλλα διηγήματα