“Και ήταν εκείνη άνασσα του δρυμού, δέσποινα αγρίας καλλονής, βασίλισσα της δρόσου...
Από τα φύλλα της εστάλαζε κ' έρρεεν ολόγυρά της "μάννα ζωής, δρόσος γλυκασμού, μέλι το εκ πέτρας". Έθαλπον οι ζωηφόροι οποί της έρωτα θείας ακμής κ' έπνεεν η θεσπέσια φυλλάς της ίμερον τρυφής ακηράτου. Και η κορυφή της βαθύκομος ηγείρετο ως στέμμα παρθενικόν, διάδημα θείον...
Μ' έθελγε, μ' εκήλει, μ' εκάλει εγγύς της.”