“Τρομερά ρωτήματα αμφιβολίας και πίκρας σκίζουν το σπλάχνο μου..χάνουμαι μέσα σε αραδιάσματα αλφαβητικών στοιχείων, δίνω στη καρδιά μου χαρτί για να φάει- σα να'ταν κατσίκα! Δεν είμαι καμωμένος για ποιητής, μήτε για σκεπτόμενος, σκέψη, λέξη ωραιαότητα με πνίγουν. Μια στιγμή χτες νύχτα, άμα συνάρμοσα δύο ηψηρούς στίχους, χάρηκα. Μα μονομιάς η αηδία, η περιφρόνηση κυρίεψε όχι το νου μου ή την ψυχή, μα κάτι σκληρότερο, απουσιότερο, ακαταδεχτότερο, που κάθετε μέσα μου, στα φύλλα της καρδιάς μου και με τρώει”