Goodreads helps you follow your favorite authors. Be the first to learn about new releases!
Start by following Νίκος Καζατζάκης.
Showing 1-29 of 29
“Μάλιστα, ο Άνθρωπος είναι αυτός που μέσα από τη πάλη του με τα υλικά στοιχεία της φύσης του μπορεί να αποτελέσει τον Σωτήρα του Θεού και να Τον βοηθήσει να φθάσει σε ολοένα και πιο ξεκάθαρο προσδιορισμό της πνευματικής του υπόστασης”
―
―
“Να μπορούσα να'κανα το "πήδημα". Ν'αφήσω πίσω μου, στον άλλο όχτο, τα γραψίματα και την ποίηση και να μιλήσω στους ανθρώπους, χωρίς να κρίνω, χωρίς να ντρέπομαι και να ζυγιάζω. Μου φαίνεται πως μόνο τότε θα'βρισκα τη φόρμα, όπου άνετα θ'ανάπνεε η ψυχή μου. Να μιλήσω στους ανθρώπους, όχι σ'ένα ή δυο,, μα σε μάζες ανθρώπων.”
―
―
“Αφήνουμε τη θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τ'αυτιά μας να μην ακούσουμε τις Σειρήνες. Δε δενόμαστε από φόβο στο κατάρτι μιας μεγάλης ιδέας μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τις Σειρήνες.”
―
―
“Όταν πεθάνω κάποιος βιογράφος μου θα γράψει πως ήμουνα φύση ασκητική, με λίγες επιθυμίες, ένας άνθρωπος που ζούσεν άνετα στην εγκατάλειψη και στη φτώχεια. Και κανένας δε θα ξέρει πως αν κατάντησα "ασκητής" είναι γιατί δε μου στάθηκε βολετό να ζήσω την αληθνή μου φύση, και γιατί προτίμησα πάλι τη γύμνια από τη φτηνή μπουρζουαζιστική εξευτελιστική λιβρέα”
―
―
“Άθλιοι είμαστε οι άνθρωποι, άκαρδοι, μικροί, τιποτένιοι. Μα μέσα μας, μια ουσία ανώτερη μας μας σπρώχνει ανήλεα προς τ'απάνω.”
―
―
“Η προσευκή μου δεν είναι κλαψούρισμα ζητιάνου μήτε ερωτικιά εξομολόγηση. Μήτε ταπεινός απολογισμός εμποράκου: σού'δωκα, δώσε μου.”
―
―
“[...] έγραψε πόσο χαρούμενος ήταν που είχε κρατήσει "το στόμα (μου) κλειστό, αμόλευτο από κάθε λέξη", θεωρώντας ως το μεγαλύτερο δώρο αυτής της εμπειρίας του "τη μεγάλη, γόνιμη, θεία μέσα μου σιωπή".”
―
―
“Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.”
―
―
“Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; ΘΑ νικηθούμε;" Πολέμα!”
―
―
“Γιε μου, κι εγώ το θάνατο θωρώ μέρα και νύχτα ομπρός μου- τούτη η περήγανη μας έσμιξε χαρά στον πάνω κόσμο- αδειάσαμε κι οι δύο τα σπλάχνα μας από θεούς κι ελπίδες μα εσύ μαράζωσες κι απολυγάς στο χώμα ξεπνεμένος, σε κεφαλόκρουσεν η λευτεριά, σε τρόμαξε η μοναξιά. Μα εγώ σα μαύρο φλάμπουρο κρατώ το θάνατο και πάω!”
―
―
“Τρομερά ρωτήματα αμφιβολίας και πίκρας σκίζουν το σπλάχνο μου..χάνουμαι μέσα σε αραδιάσματα αλφαβητικών στοιχείων, δίνω στη καρδιά μου χαρτί για να φάει- σα να'ταν κατσίκα! Δεν είμαι καμωμένος για ποιητής, μήτε για σκεπτόμενος, σκέψη, λέξη ωραιαότητα με πνίγουν. Μια στιγμή χτες νύχτα, άμα συνάρμοσα δύο ηψηρούς στίχους, χάρηκα. Μα μονομιάς η αηδία, η περιφρόνηση κυρίεψε όχι το νου μου ή την ψυχή, μα κάτι σκληρότερο, απουσιότερο, ακαταδεχτότερο, που κάθετε μέσα μου, στα φύλλα της καρδιάς μου και με τρώει”
―
―
“Ο κόσμος τούτος, όλη η πλούσια, απέραντη σειρά τα φαινόμενα, δεν είναι απάτη, φαντασμαγορία, πολύχρωμη του αντικαθεφτριζόμενου νου μας.”
―
―
“Κάθε μέρα διαπιστώνω βαθύτερα πως μέσα μου υπάρχει κάτι inhumain. Κάποιος μέσα μου μετατρέπει τις ανθρώπινες επιθυμίες και tendances σε κάτι σκοτεινό, σκληρό, αχόρταγο κι απελπισμένο.”
―
―
“Μάζομαι κοιτάζω μπροστά σαν τον Οδυσσέα, μα χωρίς εγω να ξέρω αν ποτέ θ'αράξω στην Ιθάκη. Εχτός αν η Ιθάκη είναι το ταξίδι.”
―
―
“Δεν μπορείς να υποτάξεις το χάος μέσα σου και να δημιουργήσεις τον ακέραιο λόγο.”
―
―
“Λέγε το παραμύθι σου, αδερφέ, μύθος να γίνει ο κόσμος.”
―
―
“Μπορεί και να'χει δίκαιο το άπνογο βασιλικό αποσπόρι,/ μπορεί στην άμυαλη μας τούτη γης, τη ζουρλοκαρδερίνα,/ πιο στερεό απ'το χαλκό κι απ' το μυαλό να στέκει το τραγούδι.”
―
―
“Αξίζει μόνο η ζωή που αναπτύσσει τη δύναμη και την αξιοπρέπεια να αντιστεκόμαστε απέναντι στα αναπόφευκτα δεινά και τα ατυχή συμβάντα που προκύπτουν από την ύπαρξη μας, χωρίς να μεταφερόμαστε σε έναν φανταστικό κόσμο.”
―
―
“Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τις Σεριήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας. Τούτη είναι, σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!”
―
―
“Ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ'έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια κι ο Ζορμπάς μ'έμαθε ν'αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.”
―
―
“Πρόκειται για έναν "πολύτροπο" άντρα ο οποίος μπορούσε να διατηρεί δύο αντίπαλα άκρα σε ζωντανή και συνεχή εναλλαγή.”
―
―
“Να μιλήσω και να κινήσω τους ανθρώπους για τα σύχρονα προβλήματα της καθημερινής ζωής τους. Η ιδέα- αφηρημένη, άσαρκη, φιλοσοφική- δεν μπορεί να χορτάσει την ψυχή τη σαρκοβόρα... Γιατί αυτά που είπες είναι αλήθεια η μόνη μου αξία- μάζομαι, κοιτάζω μπροστά σαν τον Οδυσσέα, μα χωρίς να ξέρω αν ποτέ θ'αράξω στην Ιθάκη.”
―
―
“Μα μπορεί όλος μας ο αγώνας να πάει χαμένος. Αν κουραστούμε, αν λιγοψυχήσουμε, αν μας κυριέψει πανικός, όλο το Σύμπαντο κιντυνεύει.”
―
―
“¨Ποια λευτερία;" κράζει ο Οδυσσέας, και συνεχίζει λέγοντας "Την μαύρη άβυσσο κατάματα να βλέπεις,/ παλικαρίσια και χαρούμενα, σα να'ταν η πατρίδα".”
―
―
“Τα πλάσματα της γης αρνήσου τα, κι όλα φαντάσματα'ναι”
―
―
“Αποσταγμένο κατασκεύασμα του μυαλού μας.”
―
―
“Ο Θεός μου μάχεται χωρίς καία βεβαιότητα. Θα νικήσει; Θα νικηθεί; Τίποτα δεν είναι βέβαιο στο Σύμπαντο, ρίχνεται στο αβέβαιο, παίζει, κάθε στιγμή, τη μοίρα του όλη.”
―
―
“Εσυ κι'εγώ μονάχα υπάρχουμε στον έρμο ετούτον κόσμο!”
―
―
“Φτάσε όπου εγώ από γεννητώντας μου παλεύοντας ξαμώνω, και κάρπισε, αν μπορείς, το μέγα μου τ'ολανθισμένο δέντρο!”
―
―
