“Γιε μου, κι εγώ το θάνατο θωρώ μέρα και νύχτα ομπρός μου- τούτη η περήγανη μας έσμιξε χαρά στον πάνω κόσμο- αδειάσαμε κι οι δύο τα σπλάχνα μας από θεούς κι ελπίδες μα εσύ μαράζωσες κι απολυγάς στο χώμα ξεπνεμένος, σε κεφαλόκρουσεν η λευτεριά, σε τρόμαξε η μοναξιά. Μα εγώ σα μαύρο φλάμπουρο κρατώ το θάνατο και πάω!”