“Η Μέμε μόλις που κατάλαβε το ταξίδι μέσα απ’ την παλιά μαγεμένη περιοχή. Δεν είδε τις σκιερές κι ατέλειωτες μπανανοφυτείες στις δυο πλευρές των γραμμών. Δεν είδε τ’ άσπρα σπίτια των γκρίνγκος ούτε τους ξεραμένους απ’ τη σκόνη και τη ζέστη κήπους τους, ούτε και τις γυναίκες με τα κοντά παντελόνια και τα πουκάμισα με τις γαλάζιες ρίγες, που έπαιζαν χαρτιά στις βεράντες. Δεν είδε τις βοϊδάμαξες φορτωμένες μπανάνες στους σκονισμένους δρόμους. Δεν είδε τα κορίτσια που βουτούσαν σαν ψάρια στα διάφανα ποτάμια, αφήνοντας στους επιβάτες του τρένου την πίκρα απ’ τα υπέροχα στήθια τους, ούτε τις παρδαλές κι άθλιες καλύβες των εργατών, όπου φτερούγιζαν οι κίτρινες πεταλούδες του Μαουρίτσιο Μπαμπιλόνια και που στις πόρτες τους χαλκοπράσινα και κοκκαλιάρικα παιδιά καθόταν στα δοχεία τους και έγκυες γυναίκες φώναζαν βρωμόλογα στο τρένο που περνούσε… Δεν κοίταζε έξω από το παραθυράκι, ούτε κι όταν η καυτή υγρασία απ’ τις φυτείες σταμάτησε και το τρένο πέρασε απ’ την πεδιάδα με τις παπαρούνες, όπου στέκονταν ακόμα το απανθρακωμένο σκαρί της ισπανικής γαλέρας…”