“Το ασανσέρ ήταν σταματημένο στον τρίτο. Η σκάλα μύριζε κρύο φαγητό και χλωρίνη. Στριγγλιές και η φασαρία της μπουγάδας ακούγονταν πίσω απ' τις λεπτές, από καφέ κόντρα-πλακέ, πόρτες. Κάθε οικογένεια ήταν χωμένη στην τρύπα της, με τις χαρές της, τις λύπες της, τις μανίες της, κι ένα λεπτό στρώμα τσιμέντου τη χώριζε από τις άλλες οικογένειες δεξιά, αριστερά, από πάνω, από κάτω, που κι αυτές επίσης είχαν τις χαρές τους, τις λύπες τους, τις μανίες τους, και κορόιδευαν εκείνες των διπλανών τους. Ένας όγκος ανθρώπινες ζωές κομμένος σε κύβους και τακτοποιημένος με φροντίδα σε κουτιά, σα να 'ταν πιόνια.”